bastet

Słonikowa karuzela nad Gabrysiowe łóżeczko :)

2012-01-17T08:14:00.004+01:00

W ostatnich dniach zajęłam się intensywną produkcją słoni. Wyhodowałam ich całkiem spore stado (11 sztuk) :).

Do ich wykonania wykorzystałam ścinki materiałów, które znalazłam w domu, w tym tkaninę od Natalii :). Reszta inwestycji to filcowe kulki, kawałek kolorowego sznurka i bambusowy patyk (40 gr). Dzwoneczki też miałam w swoich pudełkach ze skarbami (zostały mi po przeróbce którychś z kolczyków, a raczej ich odciążaniu ;)). Jak widać, w moim domu, jak w przyrodzie, nic nie ginie i prędzej czy później zostanie wykorzystane w inny sposób :).

Efekt końcowy prezentuje się następująco:

Pozostaje jedynie kwestia montażu pod sufitem (tato, pożycz drabinę i wiertarkę! ;)).

Ps. Zamówienia można kierować na maila ;).

No! Poszyłam, co miałam poszyć! Teraz mogę rodzić :).

Gabrysiowe lokum. Wicia gniazda ciąg dalszy :).

2012-01-11T16:24:00.005+01:00

Nie ma to jak kochana rodzina, która od tygodnia testuje próg mojej irytacji ;]. Codziennie zamęczają mnie pytaniami typu: "rodzisz? szyjesz?". Naprawdę mam ochotę schować się w muszli jak ślimak. Śmieję się, że Gabryś postanowił sobie przełożyć termin narodzin na Dzień Babci ;). No więc czekamy. Czekania bezczynnie nie lubię. Zresztą nie trzeba być Einsteinem, żeby zauważyć, że liczony czas płynie wolniej. Wszystkie wolne chwile zapełniam więc tworzeniem tworów różnych przy udziale maszyny do szycia - ku wielkiej uciesze męża mojego, który przy każdorazowym jej uruchomieniu przeżywa załamanie nerwowe ;P. No cóż, pozbyłam się wszelkich złudzeń, że kiedykolwiek mianuje się moim mecenasem sztuki ;).

Nie będę Was raczyła swoim widokiem, gdyż w chwili obecnej moje gabaryty osiągnęły kuriozalne rozmiary i obawiam się, że kadru by zabrakło ;]. Dzięki Ci Boże, że oszczędzono mi konieczności stawania na wadze 3 tygodnie temu! W sumie nie narzekałam na zasób mojej garderoby podczas całej ciąży, ale poczułam dzisiaj tęsknotę do tych wszystkich ubrań, których nie miałam na sobie od paru miesięcy. Jeszcze bardziej zatęskniłam do tak prowizorycznych czynności jak samodzielne założenie butów czy spanie w innej pozycji niż na lewym boku. Nawet założenie nogi na nogę przychodzi z wielkim trudem. Och! Jeszcze parę dni i przestanę się poruszać z gracją betoniarki i może jakiś normalny płaszcz założę, o ile biust pozwoli na zapięcie wszystkich guzików pod szyję ;).

A wracając do tematu, sporo się szyje i dzieje w Gabrysiowym lokum :). W ostatnich dniach uszyłam 2 poszewki na jaśki i zasłonkę na szczebelki łóżeczka. Zmieniłam też nadzienie słoniowej przytulance. Nad łóżeczkiem pojawiły się kolorowe obrazki.

W planie mam jeszcze uszycie 2 poszewek w słonie i słoniowej karuzeli. Ściągnęłam turkusowy patchwork ze ściany, ale czegoś mi tam teraz brakuje. Namaluję więc dużego słonia w turkusie i złocie :).

Tak sobie dzisiaj usiadłam rano na krześle przy łóżeczku. Westchnęłam. Pomyślałam sobie: "no pięknie mi to wszystko wyszło (przepraszam za skromność ;P)!" I się rozbeczałam jak małe dziecko... Bo wszystko już prawie jest, ale nie ma najważniejszego! Nie ma tam jeszcze małego Gabrysia :,)!

Bastet kulinarnie - makaronowa sałatka z fetą i brokułami

2012-01-09T15:56:00.003+01:00

Sądząc po blogowym monitoringu tarta brokułowa cieszy się Waszym sporym zainteresowaniem :)). Tym razem podzielę się z Wami prostym i szybkim przepisem na sałatkę. Robiłam ją na prawie wszystkich domowych imprezach. Pytań o przepis na nią nigdy nie zabrakło, a to chyba znak, że potrafi dogodzić nawet wybredniejszym podniebieniom :). W roli głównej znowu wystąpią brokuły. Proszę mi wybaczyć jakość zdjęcia, ale pogoda za oknem taka, że psychozy manioakalno-depresyjnej można dostać. Nic więc dziwnego, że i kolory wyszły w podobnym klimacie ;].

Do sałatki potrzebne będą następujące składniki:

makaron penne

brokuły

ser feta

ziarna słonecznika

majonez

jogurt

śmietana

ząbek czosnku

świeży koperek

Makaron i brokuły gotujemy al dente. Makaron hartujemy (można go potem przemieszać z łyżeczką oliwy z oliwek). W oczekiwaniu na wystygnięcie brokuł przygotowujemy sos (o rzadkiej konsystencji). Na 2 łyżki majonezu daję 3-4 łyżki jogurtu i jedną śmietany, ale jak kto woli. Pozostawiam proporcje do Waszej dowolnej interpretacji. Sos delikatnie (!) solę, dodaję wyciśnięty ząbek czosnku oraz posiekany świeży koperek. Mieszam z brokułami i makaronem. Posypuję obficie ziarnami słonecznika. Fetę pokrojoną w kostkę dodaję na samym końcu, bo niestety lubi się zamienić w "paciaję". Delikatnie mieszam całość. I to by było tyle :). Smacznego!

DIY! Metamorfoza fotela.

2012-01-07T20:23:00.006+01:00

Fotel ma prawdopodobnie lat tyle, co ja sama. W każdym razie, odkąd pamiętam, był w domu rodzinnym (jest jeszcze jeden do kompletu). Potem powędrował do Krakowa do mieszkania studenckiego, który dzieliłam z siostrami. Przed paroma tygodniami wyruszył w kolejną podróż. Tym razem postanowił się zatrzymać na trochę dłużej w pokoju Gabrysia. Na stare lata dostąpi zaszczytu bycia fotelem do karmienia ;). Z chwilą narodzin mojego dziecięcia awansuje jednocześnie na wielopokoleniowy mebel :). Póki co, fotel zaanektowała Maga, która śpi na nim całe dnie. Obawiam się, że lada dzień będzie sobie musiała poszukać innej miejscówki do przesypiania swojego kociego życia ;).

Nie żeby fotel mole zjadły, czy korniki nadgryzły, bo jak na swój wiek trzyma się całkiem dobrze (no może lakier na drewnie pozostawia trochę do życzenia), ale moda się jednak zmienia i ta tapicerka jakoś nie bardzo mi się komponowała z resztą wyposażenia mojego mieszkania. Jak już pisałam wcześniej, poszukiwałam tkanin z motywem słonia, ale ostatecznie stanęło na arabskich wieżyczkach. I był to zdecydowanie strzał w dziesiątkę! Już miałam narzekać na Bastetowym fun page'u jakie te tkaniny z dziecięcymi motywami są do bólu przewidywalne i infantylne, a tu proszę! Trafiło się ślepej kurze ziarno na naszym rodzimym allegro :). Ubolewam wielce nad tym, że polskie wzornictwo zatrzymało się w czasie kilkadziesiąt lat temu. Nadal w sklepach stacjonarnych królują kiczowate misie i króliczki, samochodziki i bliżej nieokreślona pstrokacizna w dominującym odcieniu o jakże dwuznacznej nazwie, alias w majtkowym różu ;]. Od niedawna zachwycam się projektami Lizzy House (która to właśnie zaprojektowała wieżyczkową tkaninę), Amy Butler czy Roberta Kaufmana. Przy nich Ikeowe wzory pozostają daleko w tyle. Szkoda tylko, że w Polsce ciężko je dostać.

Wracając do fotela - poszewki na dwie pufy uszyłam tak, by można je w każdym momencie zdjąć i wyprać. Z reszty materiału uszyję jeden lub dwa jaśki (czekam tylko na taśmę z pomponami, którą w poniedziałek przywiozą do pasmanterii) oraz zasłonkę na szczebelki łóżeczka, żeby nie było widać tego grajdołku pod nim ;).

Dziękuję serdecznie mojej czytelniczce Natalii za mikołajową paczkę w postaci materiału w słonie. Jak widać na zdjęciach zrobiłam już z jednego użytek. Muszę się tylko zaopatrzyć w jakieś wypełnienie (prawdopodobnie pod nóż pójdą wnętrzności jakiejś poduszki), bo pocięte szmatki dały jednak zbyt kanciasty efekt ;]. Pozostałe słonie naszyję na kolejne jaśki :).

Od paru dni rodzina nie daje spokoju mojej komórce. Dzwonią i pytają: "I? Nic?", "Czy to już?", "Dzieje się już coś?". Jak widać Gabryś grzecznie czeka, aż mama poszyje, co miała poszyć i wtedy na spokojnie zapuka do drzwi, że nadszedł ten czas ;).

Szczęśliwego Nowego Roku!

2012-01-01T15:00:00.000+01:00

To był dobry rok, choć jego początek nie był dla mnie zbyt łatwy. Nie pytałam nigdy "dlaczego?" tylko "po co?". Odpowiedź przychodziła zadziwiająco szybko. Jestem wdzięczna losowi za te doświadczenia, bo uczą pokory wobec życia. Potem było tylko z górki :). Wiele pootwieranych drzwi udało mi się zamknąć. Cieszę się, że mam pewien rozdział swojego życia już za sobą i nowy otwierałam już pełna spokoju :).

Nowy Rok musi być tylko lepszy! Przekroczyliśmy ten magiczny próg czasowy pełni nadziei na lepsze jutro. W końcu już za moment będziemy witać nowe życie :), które przewartościuje wiele rzeczy. Nie wiem jaką matką będę. Czy najlepszą? Będę się starała być wystarczająco dobrą matką :).

Kolejny rok blogowania za mną. Cieszę się, że moja monotematyczność modowa jeszcze się nie znudziła i wciąż ktoś tu jeszcze zagląda i czasem skomentuje :). Mam nadzieję, że znajdę czas pomiędzy zmianą pieluch i wstawianiem kolejnego prania, żeby tu jeszcze się pojawiać i chudnąć na Waszych oczach (pobożne życzenie ;)).

Życzę Wam wszystkiego najlepszego w tym Nowym Roku! Doświadczeń, których nie da się kupić na żadnej wyprzedaży. Takich, które mają metkę z napisem "BEZCENNE!".

spódnica: lumpeks (1,60 zł :D)

top: lumpeks

bolerko: lumpeks

chusta: Oh! Calcutta!

kolczyki: Parfois

bransoleta: stragan przy Sukiennicach

Jeszcze w dwupaku :)

2011-12-30T17:07:00.004+01:00

Odliczam na palcach dni do tego Wielkiego Dnia. Przeżyłam święta w jednym kawałku to i jeszcze wzniosę noworoczny toast. Nie macie pojęcia, ile lat czekałam na pretekst, żeby móc się wreszcie upić brzoskwiniowym Piccolo ;D!

Ostatnie tygodnie ciąży zdecydowanie do lekkich nie należą. Przewrócenie z boku na bok wymaga tyle wysiłku, że jest się o krok od desperackiego kroku sięgnięcia po telefon i wykręcenia numeru do chłopców z Greenpeace'u ;]. Doprawdy, poczułam ostatnio niezwykle empatyczną więź z tymi biednymi wielorybami wyrzuconymi na brzeg ;). A trzeba było posłuchać Halamy i nie jeść tyle tych ciastek ;P. Ehhh...

Mam małego cykora, bo porodówka w remoncie, a wolałabym nie rodzić w towarzystwie rusztowania i panów układających płytki ;). Jedyny plus, że przy odgłosie wiertarek łatwiej przyłączyć się do chóru ;P. Także, młody, siedź tam grzecznie i nie kombinuj jeszcze!

Fajnie, że tyle rzeczy pozmieniało się na plus w kwestii standardu opieki okołoporodowej. Jest szansa, że ten dzień będziemy mogli przeżyć wg własnego scenariusza (Plan Porodu napisany i zatwierdzony przez moją gin. :)). Trzymajcie kciuki :)!

Może się jutro jeszcze pokażę na blogu, o ile mi się w ogóle będzie chciało stroić do rosołu, tfuu! tj. kieliszka z musującym Piccolo ;).

maxi dress: Terranova

bluzka: lumpeks

kwiat: H&M

chusta, pierścionek: indyjski

kolczyki: allegro

Ogarnęła mnie ostatnio mania szycia. Poskromiłam niczym Mustanga bardzo przedpotopową maszynę marki Łucznik, bez instrukcji obsługi :D. Sasasa! Brakuje mi tylko tasiemki z pomponami i jednobarwnego materiału do zrealizowania mojego planu pod tajnym hasłem "wicie gniazda dla Gabrysia". Mam nadzieję, że zdążę jeszcze przed jego narodzinami :). A to taki mały przedsmak tego, co się zapowiada w tym temacie :).

Komoda na ciuszki przyjechała z Indonezji. Jest bardzo pojemna! Patchworkowa makatka zostanie ściągnięta ze ściany.

Szukałam białej tkaniny w niebieskie słonie, ale nawet ebay nie zaoferował zbyt dużego wyboru w tym temacie. W polskich stacjonarnych sklepach nie ma co się rozglądać za dziecięcymi tkaninami - królują w nich kiczowate różowe misie i bocianki :].

Przypadkiem natrafiłam na tkaninę z baśniowo-arabskim motywem. Obszyję nią fotel i uszyję z niej jaśki oraz zasłonkę na szczebelki łóżeczka. W planie mam jeszcze oprawienie w ramki kilku indyjskich ilustracji (jedna z nich w prawym górnym rogu).

Przedświąteczny kociokwik (nie)kontrolowany

2011-12-22T19:31:00.004+01:00

Za dwa dni święta. W zasadzie mogłabym leżeć i pachnieć (z przyzwoleniem niebios i ziemi ;)), ale jakoś tak dziwnie przychodzić na gotowe. W moim rodzinnym domu każdy ma swoje przydzielone miejsce w kuchni. Babcia robi pierogi i uszka z grzybami (pomagam w lepieniu :)), dziadek smaży karpia, mama gotuje barszcz, zupę z suszonych owoców oraz inne wigilijne pyszności, ja od paru lat niezmiennie okupuję piekarnik i zajmuję się wypiekiem ciast wszelakich, siostry pomagają w ogarnięciu całej reszty. W końcu, gdzie kucharek pięć, tam jest co jeść ;).

Te święta będą pierwszymi, podczas których nie odwiedzę rodzinnych stron. Będzie mi brakowało przede wszystkim wspólnego kolędowania (to już taka nasza rodzinna tradycja). A trzeba Wam wiedzieć, że rodzinkę mam bardzo muzykalną :). To jest ten niezwykły czas, kiedy raz w roku wycieram gitarę z kurzu i odgrzebuję nuty kolęd. Jedna siostra gra na altówce, druga na flecie poprzecznym, najmłodszy brat przyłącza się do nas i nieśmiało wygrywa palcami akordy na pianinie. Płyta z kolędami Preisnera kręci się w odtwarzaczu. Daję wtedy solowy pokaz moich wokalnych umiejętności - hehe, taka "Szansa na Sukces" w wersji domowej ;). Odwiedzają nas znajomi (niekiedy dzierżąc pod pachą skrzypce bądź saksofon). Od kilku lat w naszym domu śpiewa sama Ewa Nawrot :). Pachnie choinką i drewnem w kominku. Jest cudnie! Mam nadzieję, że uda się chociaż pokolędować przez skype'a ;). A za rok? Kto wie, może i Gabryś przyłączy się do rodzinnego zespołu ;). Póki co codziennie ćwiczy przeponę za pomocą czkawki :).

Coraz trudniej trzymam się pionu. Jeszcze trochę, a będzie można mną kręcić jak blaszanym bączkiem ;). Przeglądając fotki do niniejszego wpisu, przypadkiem natrafiłam na swoje zdjęcie w bikini uczynione w któreś wakacje i mało harakiri nie popełniłam ;]. Przysięgam, jak już będzie po wszystkim, to powieszę je sobie na lodówce w formacie 50x70! A tymczasem jutro mam zamiar popaść w kulinarne szaleństwo i upiec kilka ciast. Jak się nie sturlam pod blat to może jeszcze pierogi zrobię. Po wigilii bez wątpienia będę wyglądała jak pączek bez rączek, ale co mi tam! Do Sylwestra i postanowień noworocznych jeszcze daleko ;P.

koci t-shirt: H&M

kocia bluza: lumpeks

szarawary: indyjski

kolczyki: Bershka

Mała rzecz, a cieszy ;)

2011-12-14T16:05:00.003+01:00

Już myślałam, że będę do stycznia leżeć z nogami podwieszonymi do sufitu (już po 2 tygodniach miałam serdecznie dosyć), ale okazało się, że jednak nie jest tak źle z nami :). W sumie polubiłam tę liczbę podwójną. Od dłuższego czasu toczymy i turlamy się przez życie razem :). Nie ma to jak być w dwupaku! Nikt mi nie wypomina podwójnej porcji obiadu czy kanapek (2 dla mnie i 2 dla Gabrysia). Żeby nie było - słodyczów, łakociów i innych słodkościów nie jem ;). Nawet nie dlatego, że nie mam na nie ochoty, ale zwyczajnie nie mogę i odzwyczaiłam się :). Ubolewam często nad bardzo mizerną ofertą białych czekolad (biała, biała, biała, (....), biała dmuchana, biała z kokosem i na tym się w zasadzie wybór kończy). Zresztą od czekolady i tak wolę jogurty i owoce (tu też wybór mocno okrojony).

O tych mniej przyjemnych aspektach podwójnego bycia/życia pisać nie muszę. Tyję ostatnio od patrzenia w sufit i głaskania kota. Mówi się, że nieużywane organy zanikają, ale u ciężarnych to porzekadło działa niestety w odwrotną stronę ;]. Osiągnęłam już rozmiary gigantycznej Grubzilli (Godzilla może się schować!). Powiedzenie, że ma się tyłek jak szafa trzydrzwiowa z przedziałkiem na fortepian, traktowałam zawsze w kategoriach absurdalnego żartu, ale okazuje się, że nie ma rzeczy niemożliwych :]. No może nie od razu cały fortepian, ale taki kieszonkowy na pewno się zmieści ;). Wyciągnęłam ostatnio z szafy koszulkę w rozmiarze XS - tak dla śmiechu ;). Byłam pewna, że prędzej sobie kończyny górne połamię niż ją przełożę przez głowę chociaż, a tu proszę! Udało mi się moje ramiona a la Pudzian w nie zmieścić i całe Gabrysiowe M1 (do potęgi n-tej) i szwy nie puściły ;D! No cud normalnie!!! Taka mała rzecz, a cieszy jak nigdy :D!

koszulka: Reserved

kolczyki: Zara

alladyny, chusta, pierścionek: indyjski

Święta tuż tuż. Tym razem o pomyśle na prezent dla kobiet.

2011-12-12T18:27:00.004+01:00

Kilka dni temu otrzymałam w prezencie Kartę Rabatową B&H.

Najpierw przyglądałam jej się z lekkim niedowierzaniem. Przyznaję się bez bicia, że gabinety kosmetyczne omijałam zawsze szerokim łukiem, ale... nigdy nie mów nigdy ;). Do fryzjera jednak bardzo chętnie się wybiorę po narodzinach dziecięcia, coby wreszcie poeksperymentować z włosami swoimi (trwała?).

Taka karta to w sumie bardzo fajny pomysł na prezent świąteczny, tym bardziej, że pozostawia spory wybór obdarowanemu na co ją wykorzysta. Największą jej zaletą jest to, że uprawnia do wielokrotnych zniżek (od 15 do 83%) przez cały czas trwania jej ważności, czyli przez rok. Ponadto można się nią dzielić (podarować bądź pożyczyć) z koleżanką, siostrą czy mamą, gdyż jest na okaziciela :).

Kartą Rabatową B&H można też płacić (wystarczy ją doładować wybraną kwotą). Ma swój indywidualny rachunek bankowy prowadzony przez BZWBK, którego obsługa nic nie kosztuje. Rachunek ten przypisany jest do karty, nie do osoby.

Wszystkie firmy, które udzielają zniżek, można sobie przejrzeć tutaj. Łatwo zawęzić poszukiwania do wybranego przez siebie miasta bądź usługi - wystarczy skorzystać z wyszukiwarki zamieszczonej na stronie. Wybór ofert jest dość bogaty: gabinety kosmetyczne, spa, salony fryzjerskie, fitness, siłownie, sklepy (głównie z bielizną), szkoły językowe oraz restauracje i kawiarnie.

Małopolska cieszy się chyba największą ilością współpracujących firm.

Przyznam, że jest to jeden z oryginalniejszych prezentów, jakie kiedykolwiek dostałam. Na pewno się nie zmarnuje. Będę miała pretekst ku temu, by zadbać trochę bardziej o urodę i to nie tylko moją :).

Święta tuż tuż. O prezentach dla mężczyzn.

2011-12-08T16:33:00.008+01:00

Święta zbliżają się nieuchronnie. Na próżno rozglądać się za śniegiem za oknami, ale za prezentami pod choinkę można jak najbardziej. Jako, że najbliższy miesiąc spędzę w pozycji horyzontalnej pozostają mi jedynie wycieczki do sklepów internetowych. O plusach takich zakupów nie muszę pisać - nie trzeba się ruszać z domu, tłuc się przetłoczonymi autobusami/tramwajami, zabijać się o dany produkt z innymi klientami, ani tym bardziej nerwowo odliczać czasu na zegarku w trakcie stania w tasiemcowej kolejce do kasy. Przeglądam różne strony internetowe w poszukiwaniu odpowiednich podarunków dla swojej rodziny. Siostrze czy mamie łatwo coś wybrać (wiadomo), ale bratu, mężowi czy tacie trochę gorzej ;). Naprzeciw tym problematycznym wyborom wychodzi jedna z najbardziej znanych i cenionych za wysoką jakość produktów polskich marek - Vistula, proponując zestawy świąteczne Gift For Men. Każdy taki zestaw możemy samodzielnie skomponować. Dodatkowo przy zakupie minimum trzech produktów otrzymamy rabat na całość w wysokości 30% (rabat nie obejmuje garniturów oraz towarów przecenionych). Zakupów tych możemy dokonać w sklepie internetowym www.sklep.vistula.pl. Na tych, którzy dysponują czasem i wolą kupować w centrach handlowych, w salonach marki Vistula czekają profesjonalni Doradcy Klienta. Zestaw pakowany jest w eleganckie czarne pudełko prezentowe z logotypem Vistula.

Więcej informacji na temat świątecznej promocji Vistuli znajdziecie TUTAJ

Moja kuchnia w stylu orientalnym

2011-12-04T23:39:00.009+01:00

Swoją kuchnię (a właściwie jej część jadalnianą) pokazywałam już jakiś czas temu w szafiarskiej akcji mieszkaniowej. Od dawna planowałam coś w niej pozmieniać, by stała się bardziej ciepła i przytulna. Bardzo brakowało mi w niej zdecydowanych barw. Ostatnio zapanowała moda na styl skandynawski, a mnie jakoś odrzuca od białych, zimnych i sterylnych ścian. Marzyły mi się odcienie przywodzące na myśl marokańskie klimaty - ciepłe czerwienie i pomarańcze, jak te ze zdjęć poniżej:

Źródło

Jakiś czas temu przyszedł mi do głowy szalony pomysł pomalowania ścian na złoto. Zrobiłam rekonesans w okolicznym Leroy Merlin. Do kasy leciałam jak na skrzydłach, dzierżąc w dłoni werniks w odcieniu starego złota oraz zwykłą gąbkę z dziurami. Wiem, że trudno sobie wyobrazić w tej roli ciężarną prawie na finiszu, ale musicie mi wierzyć na słowo ;). Zauważyłam już dość dawno temu, że mogłabym spędzać w sklepach z artykułami wykańczania wnętrz znacznie więcej czasu niż w swoim ulubionym lumpeksie. Rajcuje mnie nawet dział z gwoździami ;). Niby o mężczyznach mówi się per "złota rączka", ale mojemu mężowi strach dać do ręki gwoździa i młotek, a co dopiero pędzel ;). Innymi słowy - sierot z niego totalny, jeśli idzie o prace domowe. Mnie ten fakt nawet cieszy, bo w mieszkaniu wolę wszystko sama zrobić, zwłaszcza że jest to dla mnie pole do artystycznego wyżycia się. Nie jestem łatwym współpracownikiem remontowym (o czym przekonał się niestety mój teść). Cierpię dotkliwie na syndrom detektywa Monka - wszystko musi być od linijki, symetrycznie, żadnych niedociągnięć, krzywizn i pójścia na łatwiznę. Bez ogródek wytykam błędy palcem: "tu nierówno", "tam poprawić", "tu źle" ;]. No cóż, ma się ten sokoli wzrok :).

Wracając do złotej farbki - chciałam uzyskać efekt przetarć. Nanosiłam więc werniks na ścianę gąbką "paćkami" i lekko je rozcierałam. Okazało się, że 0,25 l to trochę mało jak na ścianę o powierzchni 7m2, a budżet miałam dość ograniczony. Przypomniało mi się, że zostało mi jeszcze trochę śliwki węgierki po malowaniu sypialni. Połączenie fioletu i złota wydało mi się bardzo atrakcyjne, zwłaszcza, gdy w jednej z wnętrzarskich gazet zobaczyłam poniższe zdjęcie., toteż bez chwili namysłu wcieliłam swój pomysł w czyn.

Źródło

Ściana z oknem w mojej kuchni od samego początku miała być w odcieniach mocnej czerwieni. Farbę kupiłam w Obi (z mieszalnika). Reszta inwestycji w projekt remontowy ograniczyła się jedynie do zakupu kilku kolorowych ramek na zdjęcia. Jako, że nastąpiły zmiany w naszej sypialni, kanapa z salonu powędrowała do jadalni. Zdecydowanie to przemeblowanie wyszło na plus dla kuchni :). Efekt końcowy bardzo mnie zadowolił. Mogłabym teraz spędzać w niej cały dzień, popijając zieloną herbatę z kardamonem albo sącząc mate :). Irytują mnie jedynie osłonki na doniczki - każda z innej parafii :/. Jak tylko znajdę odpowiednie, to od razu je wymienię. Pewnie na ścianie z drzwiami naprzeciw okna, również w odcieniu mocnej czerwieni (której akurat nie uwieczniłam na zdjęciach), pojawi się jakiś ornament, ale wszystko w swoim czasie.

Cała sztuka w tym, by w urządzaniu mieszkania w danym stylu nie popaść w przesadę. Lepiej nie traktować danych inspiracji zbyt dosłownie, bo łatwo wtedy osiągnąć efekt kiczu. Styl indyjski czy marokański to przede wszystkim nasycone barwy i charakterystyczne wzory. Czasem wystarczy zainwestować w ciekawą kapę na łóżko i kolorowe poduchy, żeby nadać wnętrzu zupełnie nowe oblicze. Kilka na pozór niewidocznych dodatków nada mu dodatkowego uroku.

Nie zwykłam kupować wszystkiego od razu. Raczej powoli gromadzę drobne detale, gdy coś wpadnie mi w oko (w okazyjnej cenie). Salon w stylu afrykańskim dopiero od niedawna wygląda na projekt w fazie ukończenia :).

Poniżej mój przepis na urządzenie kuchni w stylu orientalnym (z ukłonem w kierunku Maroka) przy minimalnym nakładzie finansowym :).

metaliczny werniks w odcieniu starego złota - 22,50 zł(0,25 l)

czerwona farba z mieszalnika - 22 zł (0,75 l)

Biały zegar z Ikea przemalowałam złotą farbką (do ornamentów)

obrus - lumpeks (3zł)

fioletowe podkładki - Home&You (ok. 4 zł za sztukę)

narzuta - indyjski

patchworkowe poszewki - Shiva (12 zł za sztukę)

kolorowe ramki kupiłam w Leroy Merlin (9x13 - 3,90 zł)

drewniana patera - Orient Express ( 26zł)

zdjęcia - wycięte z gazet ;)

drewniana indyjska ramka (wisiała wcześniej na ścianie z drzwiami) - Orient Express (% 12 zł)

zasłonka - indyjskie sari pocięte na 3 części (lumpeks - 10zł)

słoń - Orient Express (% 10zł)

Nowe szaty Gejszy

2011-12-02T16:41:00.006+01:00

Nie mam pojęcia skąd pochodzi ta makatka. Bez wątpienia w całości wykonano ją ręcznie. Przez lata poniewierała się w moim rodzinnym domu. Zapomniana przez wszystkich została nieomal pożarta przez kurz. Postanowiłam ją uprowadzić do Krakowa i wskrzesić z martwych :).

Jak to się mówi - w przyrodzie nic nie ginie. Nigdy nie wyrzucam ścinek, które zostają mi po przerabianiu (najczęściej odchudzaniu) moich lumpeksowych kiecek. Stworzenie nowej kreacji dla Gejszy nie kosztowało mnie więc ani grosza :). Poświęciłam jej kilka godzin mojego czasu. Efekt końcowy bardzo mnie zadowolił. Obecnie Gejsza zdobi ściany mojej odświeżonej kuchni, do której zaproszę Was w kolejnym poście :).

Gejsza przed metamorfozą:

Po metamorfozie (pamiętacie tę spódnicę :D?):

Co ma pirania do łuski naboju karabinowego?

2011-11-25T22:26:00.005+01:00

Jakaś nietomna jestem ostatnio. Wiem, że obiecywałam, że będę się tu częściej pojawiać, a tymczasem, choć czasu mam sporo, ogarnął mnie niechciej totalny. Pochłaniają mnie ostatnio sprawy bardzo przyziemne - np. ceny pieluch ;). Mam też nowe hobby - prasowanie ciuszków dziecięcych :D.

Indyjska sypialnia, do której kiedyś Was zaprosiłam, przechodzi metamorfozę. Postanowiliśmy ją z mężem w całości oddać naszemu dziecięciu. Czekam z niecierpliwością na pojawienie się w niej komody (w wersji białej). Zapewne pochwalę się kiedyś końcowym efektem urządzania tej przestrzeni :).

Odliczam tygodnie do rozwiązania. Za moment za liczydło służyć mi będą palce jednej ręki (:x). Trochę się boję jak to będzie, ale mam za sobą kilka sezonów "Ciąży z zaskoczenia" i "Porodówkę", więc uznajmy, że szkoła rodzenia zaliczona ;). Mam nadzieję, że święta i sylwestra spędzę jeszcze w dwupaku. A potem... niech się dzieje wola nieba :).

A wracając do tytułu posta, parę tygodni temu jeden z portali ciążowych poinformował mnie, że moje dziecię mierzy tyle, co pirania :]. Po zapoznaniu się z tą informacją niechcący dopuściłam się jej wizualizacji (O_o). Równie trafne porównanie portal zaserwował mi w 15 tygodniu ciąży, kiedy to płód osiąga miarę... długości łuski naboju karabinowego (sic!). Ja nie wiem kogo oni tam zatrudniają. Śmiem przypuszczać, że wędkarzy i strzelców wyborowych ;]. Zdecydowanie bardziej wolę sobie wyobrażać bezzębne warzywa i owoce ;).

Poniżej podredkowe afro (coraz bardziej korci mnie, żeby sobie coś takiego uczynić na głowie w wersji bardziej permanentnej). Wytrzymałam w swoich włosach całe dwa dni (jeszcze jeden, a wytłukłabym w mieszkaniu wszystkie lustra ;P).

maxi dress: lumpeks

chusta: indyjski

kolczyki: allegro

Hipopotam i chomik w jednym ;)

2011-11-19T14:24:00.005+01:00

Coś kiepsko z moją pamięcią ostatnio. Właśnie sobie przypomniałam, że mam jakiegoś bloga ;).

Moje poczucie atrakcyjności niestety drastycznie spadło w trzecim trymestrze. Poruszam się z gracją zawodnika sumo, a przy zakładaniu skarpetek czy butów wydaje się z siebie takie odgłosy, o które wcześniej nawet bym siebie nie podejrzewała. Nie oszukujmy się, ale widok mojej facjaty w lustrze, który oglądam ostatnimi dniami, też nie napawa optymizmem. A wyglądam jak chomik, który poczynił już znaczne zapasy na zimę :]. Gdzie są moje kości policzkowe?! Szyjo, wróć! Ach! Och! Szloch! Chyba pora nauczyć się obsługi fotoszopa ;).

Myślałam, że kobietom w ciąży zaczyna doskwierać rozmiękczenie kory mózgowej pod wpływem jakichś tam hormonów, ale nic bardziej mylnego! Do skrajnej irytacji doprowadzają mnie reakcje niektórych pań-cioć, które na mój widok reagują (wyjątkowo dyskretnie ;]): "Oj! Tititi! Jakie pucie!" i wyciągają w moim kierunku swoje nadobne dłonie, żeby namacalnie ocenić pucowatość owych puciów ;]. Jezus Maria! Ręce precz! Wiem, że wyglądam jak hipopotam w porze deszczowej, ale póki co, nie dostałam jeszcze propozycji pracy od instytucji ZOO w wiadomym charakterze (nie mylić z Z O.O. ;)). Dzięki Bogu nie mam wagi w mieszkaniu i żyję sobie w błogiej nieświadomości. Do czasu kontrolnej wizyty u gin - rzecz jasna, a wtedy, no cóż... " - O! Jacież pierdzielę! Niemożliwe! Ach! To wina moich włosów! Ważą przecież dobre 5 kilo!" I po tymże odkrywczym stwierdzeniu humor wraca mi z prędkością fali dźwiękowej :).

Przeponę mam tak ściśniętą, że pewnie znajduje się obecnie gdzieś tam między łopatkami ;), co skutkuje tym, że średnio co drugi dzień dostaję pijackiej czkawki po herbacie :]. Nie powiem - fascynujące doświadczenie! Może skończę na tym. Co się będę przyczyniać do niżu demograficznego ;).

Ale są rzeczy, które rekompensują te wszystkie niedogodności. Ruchy mojego dziecięcia w brzuchu (czy też w bęcurze - jak to określa Mysz ;)) - coś niesamowitego! To nic, że dostaję coraz częściej po nerach czy pęcherzu ;). Trudno na tym etapie oczekiwać od młodego zdolności motorycznych na wysokim poziomie ;). Jak się już poznamy w realu popracujemy nad ich gracją ;P. Mysz też ma "radochę". Ilekroć widzi mnie taką "uwypukloną" przez czyjeś łokcie i kolana raczy mnie opowieściami z gatunku "Obcy atakują!" etc. Ach, to męskie poczucie humoru ;].

maxi dress: allegro

bolerko: Bershka

bransoleta, pierścionek: Oh! Calcutta!

kolczyki: sklep w Wieluniu (takam roztargniona ostatnio, że wychodząc w nich z domu wróciłam tylko z jednym :,(. Jakby ktoś znalazł albo widział w sklepie podobne proszę o cynk :)).

chusta: indyjski

Wszystkie drogi prowadzą do...

2011-11-09T19:19:00.008+01:00

Dzisiaj dla odmiany nie panterkowe, ale lamparcie cętki. Swoją drogą, nie wiem jak mogłam zapomnieć o tej koszulce. Robię teraz średnio co miesiąc przegląd swojej garderoby, bo ilość ciuchów, w które się jeszcze mieszczę powoli się kurczy ;). Jak to Mysz stwierdził, obecnie łatwiej mnie przeskoczyć niż obejść ;]. Przy okazji wygrzebuję z dna szafy zapomniane skarby. Uczucie po znalezieniu takiegoż podobne jest do tego, które udziela się w chwili przypadkowego spotkania z dawno niewidzianym znajomym: "- Kopę lat, stary!" :D.

Podobno ciąża odbiera kobiecie mózg. Szczerze, nie wiem o co chodzi, choć zdarza mi się robić dziwne rzeczy w chwili roztargnienia (np. pomylić piętra i dziwić się, że klucz nie wchodzi do zamka). Wczoraj próbowałam włożyć wysuszone talerze do... no właśnie, w tym akurat przypadku nie mam żadnych wątpliwości co do tego, że wszystkie drogi prowadzą do lodówki ;). Marzenia w ciąży ulegają specyficznej weryfikacji. Numerem jeden na mojej liście jest szarlotka. Byle do jutra, kiedy to własnoręcznie ją upichcę i moja zachciewajka zostanie zaspokojona :)).

top, buty: lumpeks

bolerko: Bershka

alladyny: indyjski

kolczyki: Shiva

bransoletki: indyjski, Pull&Bear

Telenowele ;)

2011-11-03T22:54:00.009+01:00

W naszej klatce na parterze mieszka Starsza Pani, która z wyglądu całkiem przypomina babcię Alicji z Doliny Muminków (tyle że włosy siwe i w koczek upięte), a z charakteru, no cóż... blisko jej do pani Szczepańskiej - jednej z bohaterek książki M. Musierowicz "Kwiat kalafiora". Pani Starsza na oko zdrowo po 7o-tce, ale kondycji mógłby jej pozazdrościć niejeden maratończyk ;). Jej mieszkanie ma wyjątkowo dobrą lokalizację, gdyż jego okna mieszczą się po stronie wejścia do klatki schodowej. W związku z czym nic nie ujdzie jej uwadze. Moja teściowa nie może spokojnie posiedzieć na ławce przed blokiem, gdy czeka na mnie, bo zaraz zjawia się Pani Starsza z zapytaniem: "- A na kogo Pani czeka? A do kogo to?" Przy windzie zresztą też za długo stać nie można, bo zaraz zza drzwi wychyla się Pani Starsza ze słowami: "- A myślałam, że do mnie kto, bo tak długo stoicie". Ostatnio przyjechał do mnie tata z wałówką od mamy. Nieszczęśliwie zaparkował samochód w zasięgu okien "Wielkiej Siostry". Nastąpiło charakterystyczne poruszenie firanek. Targamy z mężem i moim tatą (ja raczej w roli odźwiernej ;)) pudła z prowiantem. Czekamy niecierpliwie na windę, ładujemy się do niej, ale, rzecz jasna, zaraz za nami pcha swój wścibski nos do windy Pani Starsza: "- O! A to ja myślała, że do mnie co niesiecie". Na jej twarzy pojawia się dziwna zmarszczka, do której powstania przyczynił się zapewne rozczarowujący widok ziemniaków w pudełku :]. Kilka dni temu mój mąż wraca z pracy. Na parterze zaczepia go Starsza Pani: "- Nie wie Pan co się stało?" Mój mąż odpowiada wymijająco: "- No nie wiem". Pani Starsza: "- A bo karetka przyjechała! Ja się muszę koniecznie dowiedzieć do kogo to!" - i leci schodami na piętro.

Oczywiście można sobie pomyśleć, że Pani Starsza jest wyjątkowo samotną kobietą, ale nic bardziej mylnego. Wiedzie bogate życie towarzyskie, przesiadując całe dnie na ławce przed blokiem i plotkując z innymi lokatorami. Potem się człowiek dowiaduje ciekawych rzeczy o sobie (np. że jest Talibem i buddystą i lepiej nie zaczepiać, bo jeszcze bombę pod drzwiami zostawi ;]). O innych mieszkańcach również można interesujące rzeczy usłyszeć: "- A wie Pani, bo ten spod 7 to podobno..."

Człowiek sobie myśli, że żyje w wolnym kraju, a tu trafia się taka babcia-inwigilatorka i nie znasz dnia ani godziny, kiedy ujrzysz ją ze szklanką przyłożoną do drzwi ;).

Taka mnie jakaś smutna refleksja naszła, że niektórym ludziom to chyba nie wystarczają telewizyjne telenowele. A myślałam, że ilość perypetii w "Modzie na sukces" jest w stanie sprostać nawet najbardziej wymagającym telewidzom ;). Muszą sobie tacy pisać własne scenariusze i kręcić telenowele blokowe czy inne (wedle potrzeb). Cóż, można im zazdrościć bujnej wyobraźni, ale i współczuć zarazem (że sami wiodą dość nudne życie?). Fajnie jest mieć sąsiadów, ale dużo bardziej takich, co to wałek do ciasta pożyczą, mąkę czy jajko i zaproszą na herbatę czasem. Z takimi jak Pani Starsza nie wiadomo co robić - rozmawiać z nimi czy unikać. A bo to wiadomo, czy jak się jej nic nie odpowie, to jeszcze więcej dodada od siebie do tego swojego scenariusza i naszej roli w nim ;)?

maxi dress: H&M (od Baglady)

bluzka: H&M

kolczyki: Pimkie

bransoleta: Orient Express

chusta na turban: lumpeks

Panterka z zielonym akcentem

2011-10-31T16:52:00.005+01:00

Czym bliżej końca, tym coraz bardziej lubię się ubierać po prostu wygodnie. Odkąd przybyło mi "kilka" centymetrów w talii, alladynki stały się najczęściej noszoną przeze mnie częścią garderoby. Obyłam się jakoś bez spodni z elastycznym pasem, tak bardzo zachwalanych przez wszystkie ciężarówki :). W ogóle bez wielu, ponoć niezbędnych rzeczy w ciąży, potrafiłam się obyć :).

Rzadko zdarza mi się zakładać te same zestawy. Zawartość mojej szafy pozwala mi wykorzystywać dany ciuch na dziesiątki sposobów. Wystarczy inna koszulka lub chusta, a całość prezentuje się całkiem inaczej. Nawet jeśli ilość kombinacji jest ograniczona, daną stylizację mogę każdorazowo odmieniać za pomocą biżuterii :). Poniższy zestaw w wersji podstawowej noszę ostatnio bardzo często, ale lubię do niego dodawać jakieś kolorystyczne akcenty. Dzisiaj padło na zieleń. Narzutka pierwotnie była kopertową bluzką, ale postanowiłam rozłożyć ją na części pierwsze. Rozprułam boki i pozbyłam się sznurków do wiązania. W tej wersji jest dużo bardziej praktyczna :). Wystarczy jeszcze kilka zielonych dodatków (pierścionek, kolczyki) i stary-nowy zestaw gotowy!

Powoli przymierzam się do gromadzenia wyprawki szpitalnej. Przeraża mnie ilość brakujących produktów na mojej liście :/. Ale nie będę musiała się za to głowić nad swoim zestawem na wypis. Równie dobrze mogę wrócić ubrana tak samo, co w dniu porodu, choćby mi w ciągu tych kilku dni waga spadła nawet o 10 kg (pobożne życzenie) ;).

narzutka, buty: lumpeks

alladynki (pokazywałam je kiedyś TUTAJ): indyjski

pierścionek: Oh! Calcutta!

bluzka: H&M

piórka: www.brili.pl

Dziwne sny

2011-10-25T20:07:00.004+02:00

W wszelkich ciążowych książkach i na różnych portalach donoszą, że sny u kobiet w ciąży bywają wyjątkowo wyraziste i zdumiewające. Nie żebym jakiś sennik kiedykolwiek prowadziła czy coś ;). Niemniej jednak ostatnimi czasy nierzadko pierwszą rzeczą, którą czynię po przebudzeniu jest plasknięcie się w czoło ("O, Hesus! Co za idiotyzmy mi się uroiły!") albo zanoszenie się spazmatycznym śmiechem. Śnił mi się oto niedawno wyjątkowo dziwny sen. Znajdowałam się w swojej dawnej szkole podstawowej. Co więcej, siedziałam w szkolnej ławce razem z innymi uczniami. Różniłam się od nich zdecydowanie swoim wzrostem i wiedzą, którą zresztą manifestowałam bez przerwy wyrywając się do odpowiedzi. W pewnym momencie odczułam potrzebę skorzystania z toalety. Za zgodą nauczyciela opuściłam klasę. Wchodzę do łazienki znajdującej się zaraz naprzeciwko sali lekcyjnej i moim oczom ukazuje się wyjątkowo dziwny obrazek. Jak to w szkolnych łazienkach bywa pod ścianą luster znajdowały się umywalki (7 sztuk?). Z każdego kranu kapała woda, a na brzegu każdej umywalki siedział czarny kot (zupełnie podobny do mojej Magi), który zlizywał z kranu te kapiące krople. I tak sobie stałam jak ta ostatnia sierota ze wzrokiem wlepionym w te koty, które w pełnej synchronizacji wystawiały pyszczki z języczkami w stronę wody i kompletnie nie wiedziałam co począć, gdyż w ogóle nie przejęły się moją obecnością. No niech mi ktoś powie, czy taki sen nie jest totalnie "od czapy"? Order z ziemniaka temu, który potrafiłby go odszyfrować! Podejrzewam, że Freud i Jung razem wzięci mieliby z tym problem ;].

A tak zmieniając temat, znowu eksperymentuję z kolorami. Niedawno w mojej szafie pojawiła się koszulka w odcieniu kobaltowym. Bynajmniej nie dlatego, że odczułam jakąkolwiek potrzebę podążania za modą. Trendy to ja mam zresztą w głębokim poważaniu ;]. Zwyczajnie mi się uroiło, że będzie mi twarzowo w tym odcieniu i chyba nie minęłam się bardzo z prawdą. Poniższy zestaw eksploatowałam bardzo często w sezonie letnim z różnym zestawem biżuterii. Dzisiaj w połączeniu z kolczykami z kobaltowymi oczkami.

Porażona nagłym spadkiem temperatury za oknem postanowiłam udać się na ciuchowe polowanie. Poszukiwaną ofiarą był oczywiście płaszcz jesienno-zimowo-ciążowy. Przemierzyłam pół Krakowa węsząc jego śladów. Płaszczy zatrzęsienie, ale żebym się chociaż w jednym zapiąć mogła! To znaczy na upartego mogłam się wbić w nie jeden, przy czym linia ramion kończyłaby mi się raczej na poziomie łokci aniżeli ramion ;]. Nie trudna to rzecz żeby się wystylizować na stracha na wróble. Ale nie o to przecież chodzi. Tropiłam więc dalej, nie pozbawiona ostatnich resztek nadziei. Ten upragniony znalazłam w takim grzebaku, do którego wcześniej bym nawet nosa nie wściubiła (ciuchy w boksach). Od razu rzucił mi się w oczy. Zwyczajnie czekał na swojego drapieżnego oprawce w mojej postaci. 12 złotych za taką porcję mięsa bardzo mnie ukontentowało. Przez 2 godziny zabawiałam się w domu w kosmetyczkę, starannie depilując go maszynką. Co za odprężające zajęcie! O Bogowie! Polecam przed sesją egzaminacyjną! Płaszcz zszedł z fotela wyjątkowo zrelaksowany i odmłodzony o lat 10 :). Podobno "winter is coming". A niech sobie nadchodzi skąd chce. Jakby mnie nawet trochę zmroziło, to się omotam ponczem na dokładkę :). Na chwilę obecną mam jeszcze kilka centymetrów luzu w newralgicznym miejscu, a potem będziemy przesuwać guziki. Innymi słowy: damy radę!

Marny fotograf z mojego męża. Z 10 zdjęć nadało się do czegokolwiek tylko jedno :/. No cóż, Pan Statyw daje sobie radę dużo lepiej :).

płaszcz, szal, pasek: Lumpeks

maxi dress: H&M (od Rurzowej)

narzutka: Stradivarius

kobaltowa koszulka: Zara (mój 2 ciuch kupiony w tym sklepie; ano dają Bon, to trzeba wykorzystać ;D)

kolczyki: Sklep w Wieluniu

Za namową jednej z czytelniczek mojego bloga postanowiłam wziąć udział w akcji Mama Glamour. Mini wywiad ze mną można przeczytać na tej stronie: www.mamaglamour2011.blogspot.com . W sumie bardzo fajna akcja. Każda przyszła mama zdradza swoje patenty na przetrwanie tego niezwykłego i zarazem niewątpliwie kłopotliwego pod względem garderoby okresu. Zachęcam do lektury :).

Wyznania lumpeksoholiczki

2011-10-20T18:38:00.003+02:00

Zastanawiam się po kim odziedziczyłam talent do wyszukiwania w lumpeksach prawdziwych skarbów? Niewątpliwie musi być za to odpowiedzialny jakiś gen ;). A może to jakaś pozostałość po naszych przodkach? Z całą pewnością anielska cierpliwość i doskonała percepcja wzrokowa sprzyjają rozwojowi tego talentu. Już nawet nie pamiętam kiedy kupiłam coś w normalnym sklepie. Jakoś nie ciągnie mnie do galerii handlowych. Pamiętam jak któregoś lata jednego dnia naliczyłam kilkadziesiąt (sic!!!) dziewczyn w tej samej sukience z H&M'u. No tak, cena czyni cuda, zwłaszcza w kwestii klonowania ;]. Zaprawdę powiadam wam, że przecierałam oczy ze zdumienia i wielokrotnie szczypałam się w rękę, aby się upewnić, czy nie mam halucynacji, rozdwojenia jaźni albo innej psychozy. Dlatego właśnie moja miłość do lumpeksów z roku na rok wzrasta. Nie żebym bywała w nich równie często jak w spożywczym po bułki ;). Ale jak tylko gdzieś idę i mijam ten zacny przybytek, nie potrafię przejść obok niego obojętnie. Czasem wystarczy 10 sekund i wiem, że nic ciekawego nie znajdę, a czasem 5, żeby stwierdzić, że nie wyjdę z niego wcześniej niż za godzinę. Często coś mi się podoba, ale dochodzę do wniosku, że cena za wysoka o tych parę złotych. Jak to się jednak ładnie mówi: "jak kocha, to poczeka" do wyprzedaży. Ciąża zdecydowanie wpłynęła na ilość zakupionych przeze mnie ubrań. Obecnie dużo bardziej wolę buszować w działach z ciuszkami dla dzieci. Gabryś ma już skompletowaną całkiem stylową garderobę. Aż mnie czasem skręca z żalu, że nie mam o ten metr wzrostu mniej ;).

Sukienka co prawda na 140 wzrostu, ale jak tylko zobaczyłam te wyszywane aplikacje na biuście, rzekłam sobie, że choćby nie wiem co, to się w nią wcisnę ;). Jej długość jest równie akuratna na spódnicę i zapewne w tej roli zagości jeszcze na blogu. Nie wiem tylko z którymi butami ją nosić - z emu czy z frędzlowatymi mamutami? Kozaki na koturnie będą niestety musiały poczekać do następnej zimy :(.

sukienka, chusta, emu-buty: Lumpeks

kolczyki, bransoleta: Diva

byty z frędzlami: Allegro

Etno w kolorach jesieni

2011-10-15T21:19:00.004+02:00

No cóż, trzeba się pogodzić z pewnymi rzeczami - ledwo mieszczę się w kadrze ;]. Mam przynajmniej nadzieję, że Gabryś sobie przytulnie urządził to brzuchowe M1, choć jak patrzę na poniższe zdjęcia to odnoszę wrażenie, że je sobie cwaniak na M2 przerobił ;).

Całe życie nosiłam rozmiar 34. Tymczasem spódnica, którą mam na sobie jest w oszałamiającym rozmiarze XL (sic!). Kiedy oglądałam ją na wieszaku naiwnie myślałam, że będę ją przerabiać, a tu guzik! W tym miejscu sama się z siebie śmieję. Trochę tęsknię do swojej poprzedniej figury, ale i w tej obecnej można jakieś plusy znaleźć. Jeszcze w liceum żartowałam sobie koleżankami, że mój mikroskopijny biust, jeśli kiedyś urośnie, to chyba po 5 dziecku ;). Jak widać wystarczyło jedno ;P. Z ciekawych rzeczy zauważam u siebie tzw. skrajny ciążowy brak koncentracji. Sięgam po talerz na zupę, a w efekcie końcowym wlewam ją do kubka od herbaty :]. Jeśli to nie przez ciąże to pewnie "starość nie radość", jesienna melancholia i te sprawy ;).

spódnica, pasek: Lumpeks

bluzka: H&M

bolerko: Orient Express

chusta: Oh! Calcutta!

kolczyki: Pimkie

pierścionek: indyjski

Znalazłam jeszcze kilka fajnych pomysłów na urządzenie pokoju dziecięcego:

Źródło: http://www.mochatini.org

Źródło: http://rikshawdesign.blogspot.com

Źródło: http://www.kidsfactory.nl

Syndrom wicia gniazda

2011-10-14T18:49:00.007+02:00

... wybudził mnie dziś nagle ze snu o 4 nad ranem. Próbowałam zasnąć, liczyłam owce, barany i nic! Do 8 rano myślałam jedynie o kolorze szafek do Gabrysiowego kącika, o baldachimie nad łóżeczko i o tym jak zaaranżować mały pokoik w stylu orientalno-etnicznym, tak by nie było wątpliwości, że jego lokatorem jest osobnik płci męskiej :). Przejrzałam też od deski do deski aktualny katalog IKEA ;). Jak już mniej więcej rozrysowałam sobie cały projekt w głowie i odetchnęłam ze spokojem sen wrócił o 9 nad ranem :). Ach, co za ulga! Mam nadzieję, że dziś będę spać spokojnie :). Zdjęć pokoi dziecięcych, które na obecną chwilę mnie inspirują, w sieci jak na lekarstwo. Zaczynam się cieszyć, że będzie syn, bo jak widzę te księżniczkowo-landrynkowe aranżacje to aż mnie mdli :]. Kilka dni temu widziałam w sklepie indyjskim śliczną szafkę z szufladami - biała z przetarciami. Mam jakieś zboczenie odnośnie koloru mebli (preferuję czerń i głębokie brązy), ale tak sobie myślę, że biały to dobry kolor do pokoju dziecięcego. Zakupiłam pierwszy gadżet w postaci wieszaka na ścianę w kształcie żyrafy :). Mam tyle pomysłów, ale cała sztuka by zrealizować je wszystkie minimalnym nakładem finansowym. Przejrzawszy wczoraj allegro w poszukiwaniu niebieskiego baldachimu znalazłam ten wymarzony, ale w białym kolorze. Dostałam w spadku maszynę do szycia (sasasasa!), więc zamierzam przerobić inny znacznie tańszy model wg własnego konceptu. Zobaczymy co z tego wyjdzie :). Na facebookowym fun page'u wklejam najciekawsze moim zdaniem aranżacje wnętrz. Gdyby ktoś był ciekaw to zapraszam do odwiedzenia strony :).

Poniżej kilka inspirujących pomysłów na pokój dla małego dziecka z elementami etnicznymi. Ja nadal szukam tego własnego konceptu :).

źródło: http://pureboheme.blogspot.com

Źródło: http://projectnursery.com

Źródło: http://designamour.com

I na koniec pokój dla dziewczynki, ale są w nim pewne elementy, które bardzo mi się spodobały :)

Źródło: http://gallery.apartmenttherapy.com

Trochę blada dziś jestem, ale jak pisałam, niewiele dziś spałam :]. Muszę wcześniej robić zdjęcia, bo o 17 światło już zdecydowanie za kiepskie.

spódnica, pasek: lumpeks

bluzka: New Yorker

kolczyki: Diva

pierścionek: indyjski

Ach! Byłabym zapomniała o żyrafie ;):

Zielono mi...

2011-10-12T23:22:00.009+02:00

... prawie od stóp do głów. W takich barwach czuję się jak świerszcz w trawie albo żaba w stawie :). Ale dzisiaj nie o tym. Żeby nie było, że tak całkiem kolorowo u mnie, chciałam dla odmiany trochę ponarzekać :].

Ciążę przechodzę różnie. Gabryś od samego początku dawał mi popalić. Nie będę o szczegółach pisać, ale fajnie jest móc po pół roku ruszyć się z Krakowa :). W zamian za pewne niedogodności nie doświadczyłam prawie w ogóle porannych mdłości. No może poza jednym przypadkiem, kiedy to w drodze do pracy odczułam wszystkimi zmysłami, że oto zbliża się nieunikniony zwrot śniadania. Zaczęłam się nerwowo rozglądać po najbliższej okolicy za jakimś ustronnym miejscem (warzywniak, kosze na śmieci, 2 kępki krzaków i jakaś wątpliwej estetyki rzeźba). Na szczęście w pobliżu była też "stylowa" restauracja. Wchodzę (a raczej wbiegam), w progu wita mnie babcia klozetowa. Próbuję do niej coś wybełkotać, jednocześnie wachlując się ręką. Na co babcia oświadcza, że przyjemność skorzystania z toalety kosztuje złotówkę. Nerwowo przeszukuję portfel i znajduję jedynie 50gr. Babcia oświadcza, że ona tak nie może ludzi z ulicy wpuszczać, bo się szefowa rzuca. Dla kobiet w ciąży restauracja nie przewiduje taryfy ulgowej. Chyba to zdumiewające oświadczenie sprawiło, że nagle otrzeźwiałam, ale po dziś dzień żałuję, że w odpowiedzi nie zwymiotowałam tej babci na wycieraczkę ;P. O tym, że w tramwajach kobiety w ciąży są niewidzialne już mi się nawet nie chce pisać... (miejsca siedzące przysługują najwidoczniej jedynie krakowskiej inteligencji i geriatrii). No cóż... Było też kilka bardzo miłych sytuacji, ale te zaliczają się zdecydowanie do tych nielicznych. I nie nie, nie zauważyłam jakoby patrzono na mnie jak na kosmitkę z racji obecnego stanu ;). Do życia mam mimo wszystko jak najbardziej optymistyczne podejście :).

Na sam koniec chciałam poruszyć jeszcze sprawę mojej "koleżanki" atopii, z którą walczę od lat 7. Mogłabym śpiewać o niej jak Nosowska o nerwicy. Następuje śpiewanie pod nosem: nie zawiodła nigdy mnie przyjaciółka ma - atopia... tralala. Wiedziałam od samego początku na co się porywam. Ubolewam nad faktem, że nie ma niestety żadnych publikacji na temat ciąży i atopii. Odnoszę wrażenie, że traktuje się nas trochę jak króliki doświadczalne. W sumie, żeby powstała jakakolwiek lektura na ten temat, musiano by własnie przeprowadzić stosowne badania na grupie kobiet w ciąży. A ciąża może dwojako wpłynąć na atopika - albo zaostrzyć zmiany albo doprowadzić do cudownego uzdrowienia. Liczyłam na to drugie, ale niestety wszystko idzie w pierwszym kierunku. Leki odstawione. Sporadycznie mogę brać tylko wapno i Fenistil w kroplach. Dzięki Bogu mogę stosować maści z minimalną dawką sterydów, inaczej, jedyne do czego bym się nadawała to kaftan bezpieczeństwa (plus psychiatryk), zwłaszcza w godzinach wieczorno-nocnych. Mysz mnie kaftanem i tak dość często straszy ;]. Od dłuższego czasu śpię w rękawiczkach, bynajmniej nie dlatego, że mi zimno w łapki. Przede mną najgorszy okres - zima (:E). Obym nie musiała wtedy zbyt często z domu wychodzić. Pocieszam się tym, że to jeszcze tylko 3 miesiące, albo i dopiero początek, gdyż karmienie piersią nie przewiduje raczej możliwości powrotu do leków :(. No to sobie ponarzekałam. Obiecuję, że już więcej nie będę. Jeśli któraś z czytelniczek ma za sobą podobne ciążowo-atopiczne doświadczenia to chętnie posłucham jakichś wskazówek i rad - jak nie w komentarzach to na drodze mailowej :).

Fot. by brat Piotr :)

sweter (100% bawełna), koszulka, buty: lumpeks

spodnie, pierścionek: indyjski

chusta: Orient Express

bolerko: Bershka

kolczyki: sklepik w na Grodzkiej

Motylem byłam...

2011-10-09T19:36:00.007+02:00

... ale przytyłam :]. Aż wstyd przyznać się ile, a to dopiero początek trzeciego trymestru. Kiecka w motyle miała sprawić, że poczuję się chociaż trochę lżej na sercu i duszy, bo o ciele niestety już nie ma co mówić. Coraz bliżej mi gabarytami do słonia, hipopotama czy wieloryba, albo i wszystkich razem wziętych ;]. Dla Mysza już dawno temu awansowałam na Grubzillę (kochanego ciała nigdy nie za wiele ;P).

Tak w ogóle po raz pierwszy od pół roku przekroczyłam granice Krakowa i zawitałam w rodzinnym Wieluniu. Przy okazji spełniłam swój obowiązek wobec ojczyzny. Z Myszem mamy niestety totalnie odmienne poglądy polityczne. Zadzwonił dziś do mnie znad Wisły i tak rzecze:

- Pamiętaj na kogo zagłosować!

- Ja cały czas pamiętam (ja nie wiem, ale faceci to chyba myślą, że ciąża odbiera kobiecie rozum).

- No to pamiętaj, że naskarżę dziecku na kogo głosowałaś!

No i co tu robić? Dobrze, że mama nie postradała wszystkich zmysłów. Niech sobie tatuś skarży!

Pogoda coraz bardziej jesienna, a ja jeszcze (o zgrozo!) nie zaopatrzyłam się w płaszcz jesienno-zimowy. Póki co ponczo daje radę. Czuję się w nim prawie jak członek Drużyny Pierścienia. To nic, że ponczo jest czarne i że do elfiej subtelności mi obecnie daleko. Ilekroć wychodzę z domu zabieram ze sobą zapas lembasów na drogę. Wszak ciężarówka musi mieć coś do "pociamtania" za pazuchą ;).

Chociaż... jak teraz patrzę na te zdjęcia, to może jednak bardziej przypominam w tym odzieniu Bukę z Doliny Muminków ;).

Fot. by brat Piotr :)

sukienka, ponczo, buty: lumpeks

bluzka: New Yorker

chusta na turban: Orient express

kolczyki: prezent od cioci

pierścień: indyjski

Czerń i złoto

2011-10-07T09:41:00.006+02:00

Na myśl o tym, że mam się wystroić na jakąś okazję jak stróż w Boże Ciało - tj. elegancko - dostaję niemal alergii. W mojej szafie nie ma białej koszuli na guziki ani spodni w kant, ani też muszki pod szyję, ani tym bardziej klasycznej małej czarnej. Nie czuję też żadnej potrzeby nabywania wyżej wymienionych rzeczy. Bo po co? Tak na jeden raz? Bo wypada mieć? Od klasycznego pojmowania elegancji dzielą mnie lata świetlne, jak nie ich miliony ;). Nie znaczy to jednak, że nie potrafię owej elegancji nagiąć do własnego "widzimisię". Tym oto sposobem uzyskuję efekt: "wilk syty i owca cała". Jest elegancko? No w jakimś sensie jest. Najważniejsze, że nadal w moim stylu.

W najbliższym czasie czeka mnie wyjątkowa okazja. Nie zamierzam na tę okoliczność pozbywać się dredów ani własnej tożsamości. Białej koszuli nie będzie :]. Amen.

Dużego wyboru nie mam. Rozważam zestaw zaprezentowany na zdjęciach poniżej, o ile wcisnę się jeszcze w ten kombinezon, nota bene kupiony właśnie na tę okazję w zeszłym roku (zdjęcia robiłam miesiąc temu). Druga opcja przewiduje wymianę kombinezonu na tę sukienkę. Warunki atmosferyczne zmieniają się z dnia na dzień, więc pewnie zamiast narzutki założę czarną marynarkę. Tak mi się widzi to moje "eleganckie widzimisię" :).

kombinezon: Zara (29,90 zł :D) - pierwszy ciuch, który kupiłam w tym sklepie :]

torebka, bransoleta: indyjski

koturny, szal: H&M

narzutka: Stradivarius

kolczyki: Lumpeks

Bastet kulinarnie - tarta brokułowo-pieczarkowa

2011-10-05T17:16:00.003+02:00

Uprzedzam z góry, że nie jest to danie, które można przyrządzić w 5 min. Jeśli jednak możecie wygospodarować trochę więcej czasu i nie dopadł was jeszcze Wielki Głód, to tarta z warzywami będzie jak znalazł :).

Potrzebne będą następujące składniki:

Ok. 300 g mąki (zwykle zużywam 270 g)

3/4 kostki zimnego masła

2 żółtka

pół łyżeczki soli

2 płaskie łyżeczki cukru kryształu

koci pomocnik niekoniecznie ;)

Całość szybko zagniatamy i formujemy kulę.

Jeśli ciasto jest za suche można dodać łyżkę śmietany lub odrobinę zimnej wody.

Wkładamy do lodówki na co najmniej 30 min.

W tym czasie przygotowujemy składniki na nadzienie:

Brokuły gotujemy al dente

Pieczarki kroimy w plastry

Cebulę (1 małą lub pół dużej) siekamy w półkrążki

Wędlinę kroimy w plastry lub kostkę, w zależności od tego, co tam aktualnie mamy "na wyjściu" w lodówce ;) (może być szynka albo jakaś swojska kiełbasa).

Podsmażamy na patelni (poza brokułami).

Rzecz jasna, można wszystko osobno, ale mi z reguły nie chce się bawić w przekładanie gotowych półproduktów do miseczek, więc wrzucam wszystko hurtem ;).

Smażę na wolnym ogniu, aż do zeszklenia cebuli.

Przyprawiam solą, ziołami prowansalskimi i odrobiną mielonego kardamonu.

Następnie wyciągam ciasto z lodówki. Smaruję blachę do tarty masłem i wykładam równo ciasto. Można je najpierw rozwałkować . Ja radzę sobie bez wałka - ugniatam palcami :).

Ciasto nakłuwam gęsto widelcem, żeby oddychało podczas pieczenia.

Wstawiam do nagrzanego piekarnika na ok. 15-20 min.

No i tu jest problem. W naszym mieszkaniu jest kuchenka, która zamiast tradycyjnego oznakowania pokrętła od piekarnika wg temperatury ma tylko cyfry od 1 do 9. Instrukcja obsługi kuchenki zaginęła niestety w nieznanych nam okolicznościach. Piekarnik nastawiam więc na oko, czyli coś pomiędzy 5 a 7.

Piekę do momentu, aż brzegi ciasta się zarumienią.

W tym czasie, kiedy ciasto piecze się w piekarniku, robię sos beszamelowy.

Metody jego przyrządzania są różne. Można wlać do rondelka mleko i roztapiać w nim masło, a potem zatrzepywać mąką albo zacząć od masła i mąki. Polecam bardziej ten drugi sposób. Dokładny przepis jest TUTAJ.

Sos przyprawiam solą, cukrem i gałką muszkatołową (ok. pół gałki).

Na przyrumienione ciasto przekładam farsz. Układam brokuły.

Na wierzch wylewam sos beszamelowy

Ponownie wkładam do piekarnika i piekę do momentu, aż sos się ładnie zacznie przypiekać (jakieś 15 min).

Gotową tartę dzielę na trójkątne porcje.

Na wierzchu układam listki bazylii (własnoręcznie wyhodowanej :)).

Smacznego!

Wracam do żywych :)

2011-09-30T23:30:00.005+02:00

Trochę mnie tu nie było, ale spieszę donieść, że blog ma się na zmartwychwstanie :). Obawiam się, że w przypływie nagłej ekscytacji zacznę produkować posty w odstępach jednodniowych - jakby nie patrzeć w kwestii szafiarskiej jestem w plecy o cały wrzesień. Proszę więc o wyrozumiałość i łagodne potraktowanie, jeśli w listopadzie będę się do was jeszcze wdzięczyć w sandałach i letnich koszulkach (teraz to mi już chyba tylko namioty do dyspozycji zostały).

W najbliższym czasie można się spodziewać odsłony kulinarnej. Cieszę się, że zapiekanka spotkała się waszym zainteresowaniem. Mogę tylko zapewnić, że następnym daniem, które tu ujrzycie, nie będzie z pewnością rosół na kurze grzebnej ;].

Od tygodnia wyglądam, jakby mnie czołg pancerny przejechał. Nie będę Was więc straszyć moim dzisiejszym, jakże reprezentatywnym wyglądem. Zdjęcia sprzed miesiąca. A mówiłam sobie, że nigdy nie założę nic różowego (w jakiejkolwiek odmianie). Ech, co ta ciąża robi z człowiekiem ;).

Oraz spontaniczny objaw ciążowego infantylizmu ;]

sukienka, cholli, kocia ramka: lumpeks

kolczyki: diva

bransoletki: pull and bear

chusta: indyjski

Nie przyszedł Mahomet do Góry, przyszła Góra do Mahometa, alias mini zlot szafiarek w Krakowie

2011-08-29T12:47:00.007+02:00

Miałyśmy się spotkać z Magdą w Warszawie przy okazji koncertu Eryki Badu, ale moje plany w ostatniej chwili potoczyły się inaczej. Jednak, co się odwlecze, to nie uciecze i koniec końców to Magda przyjechała do mnie na weekend do Krakowa :). To jest właśnie ta najprzyjemniejsza radość z bycia szafiarką - nowe przyjaźnie, a nie żadne "giwełeje" czy 5 kolejnych "znajomych" na facebooku ;).

Pogoda w Krakowie dopisała z nadmiarem. Jak najbardziej akuratna na robienie tego, co szafiarki lubią najbardziej - plotkowanie, łowienie skarbów w morzu lumpeksowych ciuchów, spacery i filmowe wieczory.

Nie omieszkałyśmy nie wykorzystać okazji, by zorganizować też mini zlot szafiarek w Krakowie. Spotkałyśmy się ponownie w Chimerze ( to już chyba będzie stałe miejsce naszych zlotów) razem z Anią i Celiną.

Poniżej fotograficzne sprawozdanie z minionego weekendu. Miłego oglądania :).

Zdjęcia: Ja i Żużu

Miejskie safari

2011-08-22T17:11:00.006+02:00

W niedzielę mąż zaciągnął mnie na spacer, no bo ileż można podziwiać widoki z balkonu ;). Celem spaceru było nowohuckie (uwaga!) molo. Jak żyję, nie sądziłam, że w Nowej Hucie można takie obiekty podziwiać. Tak więc niczym Juliusz Cezar, acz w tempie charakteryzującym wieloryby, "veni, vidi, vici" i... parsknęłam śmiechem, gdyż ten zacny obiekt, jak się okazało, znajdował się w szczerym polu :D. Zdobycie odbyło się kosztem pokąsania przez krwiopijcze bestie zamieszkujące tereny nowohuckich sawann tj. Łąki Nowohuckie. Zdjęcia mola niestety brak (poza tym z sieci w linku powyżej). Paradoksalnie ściągają tam całe rzesze turystów i wcisnąć między nich swój aparacik byłoby arcytrudne. Są za to fotki mojego zestawu w klimacie safari. Łup - w postaci kombinezonu - mogę ochrzcić mianem "trafiło się ślepej kurze ziarno", bo nie ma to jak wybrać się na wyprzedaż do galerii, kiedy już cały sale'owy kram dawno został zwinięty. Rozczarowana weszłam jeszcze tak na chybił trafił do Orsay'a i... zapiałam z zachwytu! Wzór i kolor nie wymaga komentarza (obłędność!). Rzeknę natomiast, że fason nie dość, że przyszłościowy z zapasem (brzuchowe M2 też by zmieścił), to jeszcze z funkcją optycznego wyszczuplania :). Noszę go na dwa sposoby. Zresztą ja nieustannie eksploatuję te same zestawy, kombinując jedynie z dodatkami. Dzięki czemu wyglądam zawsze inaczej. Gdybym mi się chciało, zamieszczałabym posty codziennie, no ale mi się nie chce ;).

Fot. by Mysz

kombinezon: Orsay % (:D:D:D)

bolerko: Bershka

kolczyki, wisiorek, pierścionek: H&M

bransoletki: indyjski

pasek: New Yorker

buty, torba: lumpeks

Oraz kombinezon w drugiej wersji z gratisowym podredkowym afro ;)

naszyjnik, pasek, lniana marynarka: lumpeks

bransoleta: indyjski

Zachód słońca nad Krakowem

2011-08-20T21:01:00.005+02:00

Tak długo namyślałam się nad nowym postem, aż mnie zastał zachód słońca nad Krakowem. W związku z powyższym nie dość, że sukienka w odcieniach pomarańczy to i moja alabastrowa skóra ufarbowana po koniuszki palców promieniami zachodzącego słońca. Wywabiacz w postaci photoscape'owych filtrów niestety niewiele zdziałał.

Tak wyglądałam dziś, idąc z mężem po bułki do sklepu (albo, jak kto woli, "do warzywniaka po marchew" w wydaniu Kabaretu Moralnego Niepokoju) ;P. Mysz-fotograf ustalił limit na cyknięcie dwóch zdjęć i nawet próba kupienia kilku dodatkowych klatek lodami włoskimi nie pomogła. Taki niestety mój żywot szafiarski, czyli kobieto radź sobie sama :]. A tak serio zestaw miał mieć swoją premierę na koncercie Erykah Badu (chlip, chlip). Na sukienkę polowałam przez blisko miesiąc na allegro. Wzdychałam raz jeden, bo niby tania, ale jednak o te parę złotych za droga. Na szczęście nikt się na nią nie połasił. Została wystawiona na aukcji ponownie za kwotę znacznie bardziej radującą mój portfel :). Jako że wiązania na szyi nie bardzo mi leżą, przerobiłam cały tył sukienki. Dzięki temu nic mi się nie zsuwa, no i nie praktykuję trendu bieliźnianego, choćby i nawet był w modzie.

dwie ostatnie fotki - by Mysz

maxi: allegro

chusta: Shiva

bolerko, sandały, torebka: lumpeks

kolczyki: Parfois %

bransolety: stragany świąteczne pod Sukiennicami

w bonusie fotka Magi z cyklu "gdzie jest Wally?" :))

Projekt ciąża

2011-08-11T22:23:00.005+02:00

8 sierpnia na blogu Robaczka pojawił się kolaż pod wdzięcznym hasłem "Projekt ciąża". Zdjęcia uczestniczek akcji stanowią niezaprzeczalny dowód na to, że każda kobieta w tym niezwykłym okresie życia może nadal czuć się wyjątkowo kobieco, choć sprawa może się wydawać z pozoru utrudniona w momencie, gdy rozmiarami przypomina się bardziej wieloryba czy słonia, ale i na to znajdą się ciuchowe triki i sposoby. Nie sądziłam nawet, że takie cudowne rozmnożenie nastąpiło w naszym gronie :).

Chyba nigdy wcześniej nie czułam się bardziej kobieco, jak właśnie teraz :). Cieszę się z każdego dodatkowego kilograma, zwłaszcza, że pomimo wszelkich starań moja waga od czasów liceum nawet nie drgnęła.

Moja szafa nie uległa praktycznie żadnym zmianom. Śmiałam się nawet kiedyś, że jej zawartość jest dość przyszłościowa, głównie za sprawą kolekcji sukienek o kroju empire. Mogę być teraz podwójnie ukontentowana - inwestycja się opłaciła. Nadal chodzę w większości ciuchów, co wcześniej. Jak do tej pory jedynie spódnice na zamek błyskawiczny poszły w odstawkę, ale na szczęście mam jeszcze kilka z gumką w pasie. Świetnie sprawdzają się również szarawary, które dopasowują się niemal do każdego obwodu bioder.

Sklepy dla kobiet w ciąży oferują głównie jednokolorowe namioty szyte na jedno kopyto w dodatku za bardzo wygórowaną cenę. Dlatego omijam je szerokim łukiem. Z pewnością warto się zaopatrzyć w spodnie ciążowe. Ja, póki co, nie przewiduję takiej konieczności. Od początku ciąży kupiłam jedynie kilka ciuchów, w tym: jeansy do pracy (z lumpeksu), bynajmniej nie ciążowe, ale ich krój pomieści brzuszkowe kilogramy, maxi sukienkę, kombinezon na wyprzedaży i szerokie pantalony, które wdzięcznie prezentują się na zdjęciach poniżej.

pantalony: Lumpeks :D

top: H&M

bolerko: Bershka

sandały: Pimkie

kolia, bransoleta: Oh! Calcutta!

2 fotki, które zgłosiłam do akcji zorganizowanej przez Robaczka:

Maxi kiecka, którą już zapowiadałam, pojawi się niebawem w osobnym wpisie.

Miszmasz kolorystyczny i słów kilka o Erykah Badu

2011-08-06T20:38:00.012+02:00

W chwili kiedy publikuję ten wpis powinnam kołysać biodrami do snu dziecię w moim brzuchu w rytm muzyki Erykah Badu. Cieszyłam się na na myśl o koncercie od kilku miesięcy, kiedy to w podskokach biegłam po bilet. Cieszyłam się z kilku powodów: raz, że znowu usłyszę i zobaczę na żywą moją ikonę stylu i muzyki, dwa, że w towarzystwie Baglady :). Trzeci powód odkryłam trochę później - niesamowity splot okoliczności. Poprzednim razem, kiedy byłam na koncercie Erykah, to ona nosiła pod swoim sercem nowe życie. Tym razem ten stan dotyczy mnie :). W sumie nie mijam się z prawdą pisząc te słowa, jedynie miejsce uległo zmianie. Kilka płyt czeka na swoją kolej, by zabrzmieć z głośników w moim mieszkaniu (sąsiedzi, bójcie się!). W końcu trzeba wyrabiać gust muzyczny od poczęcia ;). Bilet oprawię sobie w ramkę. Żałuję ogromnie, że spotkanie z Magdą poczeka do następnej okazji. Miałyśmy się również zobaczyć z Robaczkiem. Jest jednak szansa, że Robaczek odwiedzi mnie w Krakowie :). Oby sprawdziło się przysłowie: "Nie chciał Mahomet iść do Góry, przyszła Góra do Mahometa" :).

Co prawda przygotowałam specjalną kreację na koncert, ale pokażę ją w innym poście - chyba najładniejsza ze wszystkich moich maxi kiecek :D. Tymczasem mój dzisiejszy zestaw - miszmasz kolorystyczny. Nietrudno zauważyć, że inspirowany stylem Erykah Badu. Spódnica pojawiła się już wcześniej na blogu - tu i tu.

spódnica, bluzka: lumpeks

naszyjnik, chusta na turban: Shiva

koturny: sklep w Wieluniu

Koci namiot ;)

2011-08-02T23:34:00.009+02:00

To chyba już ostatnia kocia koszulka, której jeszcze nie pokazywałam na blogu i zarazem jedyna z całej kolekcji, w którą się jeszcze mieszczę. Po raz pierwszy odkryłam jedyny plus zadziwiającej rozmiarówki H&M divided. Rozmiar 34 wyglądał na mnie zwykle jakbym założyła na siebie 5-osobowy namiot z obszernym przedsionkiem. Jako, że przedsionek się stopniowo rozrasta jest szansa, że koszulka się na mnie kiedyś "opnie" :]. Juhu! A chciałam ją zwęzić kilka miesięcy temu. No cóż, tym razem cieszę się, że moje lenistwo wzięło górę.

Ps. Kilka osób pytało jak zaplatam dredki, że mi tak ładnie przedziałki na górze wychodzą. Szczerze mówiąc nie wiem jak ja to dokładnie robię. Zaczynam zawsze od karku. Tuż przy grzywce mam 11 dredków. Przedziałki są bardziej podłużne niż kwadratowe. Mam nadzieję, że komuś to pomoże :).

kocia koszulka, sandały, basic, biało-czarna bransoleta: H&M

Kolczyki: Diva

szarawary: indyjski

PS2. Czekałam na koncert Erykah Badu długie miesiące. Ogromnie żałuję, ale niestety nie mogę się na niego wybrać :,(. Wobec tego mam do sprzedania bilet. Koncert odbędzie się w najbliższą sobotę w Warszawie. Odbiór biletu w Krakowie. Gdyby ktoś był zainteresowany, proszę dać znać na maila (renifa@interia.pl).

Z rodziną wśród zwierząt

2011-07-23T13:03:00.003+02:00

Jakiś czas temu wybrałam się z Myszem do zoo. Wcale niekoniecznie po to, żeby tam małpy straszyć ;). Jedyny sport jaki ostatnio uprawiam to leżenie brzuchem do góry ;), więc żebym odleżyn nie dostała, którejś słonecznej niedzieli mąż postanowił wyprowadzić mnie na dłuższy spacer. Jak niegdyś zwykłam uprawić biegi na czas w łapaniu odjeżdżającego tramwaju (bywało, że i na przełaj przez pola) tak teraz poruszam się z gracją sanatoryjnego wczasowicza. Całkiem się już przyzwyczaiłam do tego stanu. Gorzej z mężem, któremu moje tempo chodzenia wyraźnie nie w smak. Próbuję go tresować. Póki co komenda "do nogi" (za radą zaklinacza psów - Cezara) zaczyna powoli skutkować ;).

i moja ulubiona fotka :)

maxi: Od Baglady

top: H&M

bolerko: Bershka

pasek: New Yorker

torba: lumpeks

kolczyki: Six

chusta na turban: Oh! Calcutta!

Galeria Teranga. Centrum Kultury i Sztuki Afrykańskiej.

2011-07-18T15:19:00.004+02:00

Zanim zaproszę Was do swojego salonu, który pomału przejawia w sobie coraz więcej z inspiracji kulturą afrykańską, chciałam Was zabrać do jednej z moich ulubionych galerii. Przekroczenie progu tego miejsca jest dla mnie jak podróż samolotem w najdalsze rejony Czarnego Lądu.

Oprócz wszystkich eksponatów, które można tam obejrzeć niewątpliwą atrakcją galerii są rdzenni mieszkańcy Afryki, który niczym przewodnicy oprowadzą nas po każdym zakątku tego tajemniczego miejsca i opowiedzą historię wszystkich interesujących nas przedmiotów. Mówią świetnie po polsku :) i za każdym razem poczęstują nas również senegalską herbatą. Och, gdyby takie praktyki były celebrowane w każdym muzeum ;). Wszystkie znajdujące się w galerii przedmioty można oczywiście nabyć, jeśli tylko zawartość portfela nam na to pozwoli. Możemy nie tylko cieszyć się z posiadania w domu prawdziwych dzieł sztuki wykonanych ręcznie przez afrykańskich rzemieślników, ale tym samym przyczynić się również do realnej pomocy ludziom z regionów, skąd towar został sprowadzony.

Galeria Teranga istnieje w Krakowie od 1999 roku i za główny cel postawiła sobie promocję kultury i sztuki afrykańskiej poprzez rzeczywiste poparcie dla afrykańskich producentów. Działalność prospołeczna galerii sprawiła, że to miejsce jest owocem prawdziwej pasji jej założycieli. Każdego z nabywców, nawet drobnego przedmiotu, ucieszy fakt, że dzięki temu stanie się prawdziwym przyjacielem Afryki :).

A zatem udajmy się w tę niezwykłą podróż...

w Galerii Teranga można m. in. nacieszyć oko typowymi dla rejonów afrykańskich instrumentami:

ale też i ucho :D

za każdym razem "zwiedzający" mogą się poczęstować senegalską herbatą:

ze wszystkich przedmiotów znajdujących się w galerii chyba najbardziej urzekło mnie istne morze plecionych koszy:

Oczarowały mnie też maski i drewniane figurki:

Znalazła się nawet afrykańska lalka :)

torby i kapelusze:

ręcznie wykonywana biżuteria:

kokosowe torebki:

takich bransoletek mam już kilka w swojej kolekcji :)

Egipskie popiersia i papirusy:

pięknie rzeźbione etniczne meble

bogactwo wzorów i intensywnych kolorów afrykańskich tkanin:

rzeźby, maski:

O! Coś dla mnie :D

Lampy z tykw:

Galeria Teranga - Centrum Kultury i Sztuki Afrykańskiej mieści się w Krakowie przy ul. Kalwaryjskiej 48

Bastet kulinarnie - zapiekanka cukiniowa :)

2011-07-12T20:36:00.007+02:00

Nie żebym planowała wątek kulinarny na blogu prowadzić (acz nigdy nie mów nigdy ;)), ale podzielić się swoim jednym z ulubionych przepisów jak najbardziej mogę. Sposobów przyrządzenia cukinii można znaleźć całe mnóstwo. Ja przygotowuję ją po swojemu. Uwielbiam eksperymentować z przyprawami. Do moich ulubionych należą te o mocnym korzennym zapachu i to one właśnie stanowią o wyjątkowym smaku tej potrawy :).

Potrzebne będą:

Cukinie obieramy i kroimy w cienkie plastry. Układamy na desce i posypujemy solą, odsączamy (ręczniczkiem kuchennym) i to samo robimy po przewróceniu plastrów na drugą stronę.

(półmrok mnie w kuchni zastał ;))

Następnie rozdrabniamy sucharki (najlepszym jak dotąd moim patentem jest wrzucenie ich do lnianego worka i rozgniecenie tłuczkiem do mięsa). Do miski z sucharkami wrzucamy pokrojoną natkę pietruszki, 2 starte ząbki czosnku i polewamy oliwą bądź olejem. Doprawiamy solą.

Całość dokładnie mieszamy.

Ser żółty należy zetrzeć na tarce (sera proszę nie żałować, czym więcej tym lepiej).

Cukinię układamy w żaroodpornym naczyniu, posypujemy kardamonem oraz startym korzeniem imbiru (ewentualnie tym suszonym mielonym).

Plastry przysypujemy równomiernie miksturą sucharkową, a następnie startym serem (do uzyskania 3 warstw), przy czym na wierzchu dajemy grubszą warstwę sucharków - danie będzie bardziej chrupiące :).

Wstawiamy do rozgrzanego piekarnika na około 20-30min, aż do zarumienienia.

Po upieczeniu dzielimy na porcje. Mysz twierdzi, że mój przysmak smakuje wybornie z ketchupem ;), ale według niego wszystko, co z ketchupem jest wyborne ;).

Smacznego! Życzą Kot i Mysz ;)!

Najciemniej pod latarnią ;)

2011-07-08T23:32:00.007+02:00

Ostatnie miejsce w jakim szukałabym orientalnych kolczyków to... lumpeks. A tu proszę, pewnego pięknego dnia rzuciło mi się w oczy takie cudo, że aż zapiszczałam z zachwytu :). Nie ważne, że mają trochę kiczowate pseudo-kryształowe serduszka. Za taką cenę (8zł :D) mogłyby mieć ich nawet po dwakroć ;). Kolczyki prezentują się w całości naprawdę bardzo wyjątkowo i całe szczęście nie są za ciężkie, choć wyglądają na takie.

Zestaw zaczęłam komponować od zielonej spódnicy (którą chwaliłam się już kiedyś tutaj) i chusty (była tutaj), a reszta sama się potoczyła, tworząc całkiem miły dla oka obrazek. Niewątpliwie największy w nim udział ma biżuteria.

W odróżnieniu od pewnego Pana spod monopolowego, który niedawno nazwał mnie "Czarownicą" (żałuję, że chwilę potem nie wyprowadziłam mojego czarnego kota na spacer, żeby upewnić jegomościa w przekonaniach), Panie z monopolowego bardzo sobie chwaliły mój dzisiejszy zestaw. Czyli jednak świat dąży do jakiejś homeostazy ;).

Ps. Bilet mpk kupowałam ;P

kolczyki, spódnica: lumpeks

top, naszyjnik: H&M

żakiecik: New Yorker

baleriny: Colloseum

bransoletki: Pul and bear

"Cisowiankowa" spódnica

2011-06-30T18:47:00.006+02:00

Fajnie jest mieć "przyszłościową" zawartość szafy :). Dzięki temu nie muszę zaopatrywać się w dodatkowe ciuchy. Trudno w to uwierzyć, ale jak dotąd kupiłam jedynie parę dość oryginalnie zapinanych jeansów (mają z przodu klapę zapinaną na guziki). Na razie noszę je z obowiązkowym wspomaganiem, alias z paskiem. Jak dojdę do stanu, w którym już mi nie będzie potrzeby, nie omieszkam się nimi pochwalić.

Tymczasem prezentuję"cisowiankową" spódnicę od Celiny, o której wspominałam trzy posty niżej. Ostatnimi czasy bardzo lubię eksperymentować z fioletami :).

chusta, bransoleta: Orient Express

bolerko: Bershka

top, japonki: lumpeks

naszyjnik: Oh! Calcutta!

spódnica: od Celiny :)

Orange Moon

2011-06-23T14:43:00.007+02:00

I'am an Orange Moon

I'm brighter than before

Brighter than ever before

I'm an Orange Moon and I shine so bright

Cause I reflect the light of my sun (...)

How good it is, how good it is...

Erykah Badu

Ps. W roli fotografa wystąpił mój brat :)

maxi dress: Stradivarius

bolerko: Bershka

bransoleta: Orient Express

Kolczyki: Shiva

rzymianki: lumpeks

Maga w kaftanie bezpieczeństwa ;)

2011-06-22T12:54:00.004+02:00

Ps. Hasała sobie beztrosko lat kilka, racząc nas co kilka miesięcy operami, których nie jedna sopranistka mogłaby jej pozazdrościć ;). Jako, że leczenie farmakologiczne bywa dość kłopotliwe postanowiliśmy wreszcie zakończyć jej i nasze męki. No i tak sobie teraz powoli dochodzi do siebie po narkozie, bezbronna jak niemowlę ;). Porusza się bokiem niczym rak, albo tyłem ;]. Pocieszna jest w tym wszystkim, ale trzeba za nią chodzić jak cień, żeby sobie biedna krzywdy nie zrobiła, próbując wskoczyć na krzesło czy stołek. Ciekawe czy coś jej się zmieni po tym zabiegu. Przytyje, charakter jej złagodnieje? A może będzie taka jak zawsze :). No cóż, teraz pozazdrościć jej mogą co najwyżej pieski z niskim zawieszeniem - tego szalenie modnego kubraka ;).

Nie mogłam się powstrzymać przed zrobieniem jej sesji zdjęciowej :).

Ciuch 3w1

2011-06-17T07:00:00.002+02:00

Czasem fajnie jest odkopać nieopublikowane dotąd na blogu fotki ;). Zdaje się, że w tym zestawie chadzałam wczesną wiosną, zresztą i zimą nierzadko.

Kopertowa spódnica to jeden z najbardziej uniwersalnych ciuchów w mojej szafie. Wystąpiła już w roli turbanu oraz spódnicy na blogu. To jest trzecia wersja w jakiej ją nosze i zdecydowanie najczęściej przeze mnie praktykowana :). Mam jeszcze jedną taką spódnicę, którą również noszę na kilka sposobów. Podarowała mi ją Celina :). Ze względu na wzór i kolor przypomina mi zawsze o akcji humanitarnej Cisowianki ;). Może pochwalę się nią następnym razem.

spódnica 3w1, turbanowa chusta: lumpeks

naszyjnik, drewniana bransoleta: Oh! Calcutta!

spodnie: Bershka

bluzka: H&M

Czerń, turkus i pióra

2011-06-11T22:20:00.005+02:00

Top pokazywałam na blogu już dwa razy (tu i tu). Bardzo go lubię, choć ujarzmienie jego "bombkowatości" bywa czasami kłopotliwe. Poniższy zestaw jest "prawie" identyczny jak ten pierwszy (te same spodnie), ale tym razem to piórkowe kolczyki grają w nim główną rolę. Noszę je ostatnio bardzo często, co by nie rzec, że wręcz z maniakalnym upodobaniem ;). Jako, że dredki się piorą na głowie turban. Żeby nie było tak nudo dodałam kawałek turkusowej "szmatki". I zrobiło się dzięki temu niemal elegancko :D.

Z racji tego, że moją niegdyś pustą ścianę z indyjskim ornamentem, która świetnie nadawała się do pozowania na stojąco, zasłania obecnie mebel muzyczny, musiałam poszukać sobie jakiejś innej :(. Póki co, lepszego miejsca nie znalazłam. Może przy okazji zabiorę się w końcu do obfotografowania mojego salonu ;).

kolczyki: Diva %

top: Oh! Calcutta!

spodnie, pleciona torba, turkusowy kawałek materiału: lumpeks

narzutka: Stradivarius

pasek: www.brili.pl

balerinki: Colloseum

Country po indyjsku

2011-06-07T20:01:00.005+02:00

Zdjęcia sprzed tygodnia, ale dziś mam na sobie ten sam zestaw. Nie było mnie trochę, toteż publikuję fotki dopiero dziś, jako dowód na to, że żyję i mam się dobrze :).

Nie wiem, co mi strzeliło do łba, żeby sobie gorset kupić! Jedyny jaki kiedykolwiek miałam sprezentowała mi mama na okazję studniówki i od tamtej pory leży pochowany na samym dnie szafy. Prezentowany poniżej wisiał sobie na wieszaku w lumpie. Długo zastanawiałam się czy go kupić, ale trzy sprawy przesądziły jego los: rozmiar 34 (!), cena (3zł) i myśl, która mi przemknęła, a mianowicie, że wystroję się w niego przed snem i Mysz padnie na mój widok ;P. W zasadzie w tamtej chwili nie przychodził mi do głowy żaden ciuch, z którym mogłabym go zestawić (poza jeansami, ale to chyba zbyt banalny pomysł i jakoś nie widziałabym się w takiej imprezowej stylizacji). Aż tu upały się zaczęły. Zapragnęłam przywrócić do łask moją białą maxi dress i właśnie wtedy przypomniało mi się o gorsecie :). Stylizacja w stylu country przyprawiona indyjskimi dodatkami. Pantofelki pokazywałam już dawno temu tutaj. Przyznam, że tak odziana mogłabym widłami snopki na polu przerzucać, choć uczolonam śmiertelnie na siano, słomę i zboża ;).

maxi dress: Stradivarius

gorset, indyjskie pantofle: lumpeks

kolczyki: Shiva

bransoleta: stragan świąteczny przy Sukiennicach

kwiatek: H&M

Dredki wróciły!

2011-05-25T21:43:00.005+02:00

I dzięki Bogu, bo chyba musiałabym wstawać o 6 rano, żeby zdążyć swoje włosy ułożyć przed wyjściem do pracy. A tak - co za oszczędność czasu, co za wygoda, aż chce się wstawać z kurami ;) (zwykle o 7 rano przekręcałam się na drugi bok :,(). Od tygodnia wychodzę z domu o 8 rano, wracam koło 21. Zastanawiałam się wczoraj czy nie dopadła mnie jakaś choroba geriatryczna, gdyż zapomniałam jak się nazywam. Podczas powrotu tramwajem do domu straciłam poczucie świadomości, choć usilnie podciągałam koniuszkami palców rolety na moich oczach. Mam nadzieję, że za tydzień moja obecność w pracy ograniczy się do niezbędnego minimum i wtedy pamięć mi wróci :].

Gacie pokazywałam już dawno temu np. tutaj. Bolerko też było, ale tylko en face. Dziś druga strona, która zdecydowanie bardziej zasługuje na uwagę.

gacie: indyjski %

bolerko: Orient Express % 10zł :)

top: sh

balerinki: H&M

bransoletki: Pull and bear

kolczyki: indyjski

Kuchnia za grosze :)

2011-05-17T19:05:00.011+02:00

Moją sypialnię pokazywałam Wam już jakiś czas temu. Zdjęć salonu możecie spodziewać się w najbliższym czasie, ale dziś przyszła kolej na kuchnię. Szału nie ma - uprzedzam ;). Myślę, że za kilka miesięcy zamienimy to lokum na swoje własne cztery kąty i wtedy oddam się urządzaniu bez reszty. W wynajmowane mieszkanie nie ma sensu inwestować. Ograniczyłam się więc do racjonalnego minimum przemalowując jedynie sypialnię na fioletowo, gdyż jej pierwotny kolor nie pozwoliłby mi w niej spokojnie zasnąć ;). Myślę sobie, że wykorzystałam potencjał tego malutkiego pomieszczenia (niespełna 2 metry szerokości) w 200% :).

A kuchnia? No cóż, gdybym mogła, już dawno przemalowałabym ją na kolor czerwony (w odcieniu szaty mnicha) bądź mocny zielony. Ale jest jak jest, czyli biało. Żeby jednak kuchnia stanowiła choć pozorną spójną całość z resztą mieszkania postanowiłam odmienić ją za pomocą kilku tanich dodatków.

Tak więc w oknach powiesiłam indyjskie sari pocięte przeze mnie na trzy części, z tej bogato zdobionej upięłam pośrodku coś na kształt lambrekina ;). Parapet kuchenny musi spełniać dwa podstawowe wymogi: primo - musi się na nim znaleźć miejsce dla mojego kota, secundo - doniczki z kwiatkami muszą być tak poustawiane, żeby to wredne zwierze nie zeżarło moich roślinek :]. Avocadowy badyl nie budzi zainteresowania mojego sierściucha, więc stanowi dobrą barierę ochronną dla reszty kwiatków. Upolowałam niedawno na wyprzedaży we Flo dwie osłonki na kwiatki z orientalnym motywem.

Drewniany obgryziony stół odmieniłam za pomocą indyjskiego obrusu pod kolor zasłonek. Jako, że uwielbiam drewniane naczynia sukcesywnie powiększam swoją kolekcję. Na pewno brakuje w niej jeszcze drewnianej tacy. Jest też koci element kuchenny po postacią łaciatego pojemnika na płatki śniadaniowe (prezent od siostry). Na wyprzedaży w sklepie indyjskim znalazłam misternie rzeźbioną ramkę na zdjęcie, którego w niej na razie brak (myślę, że miniaturowy portret Fridy Kahlo z mężem ładnie by się w niej prezentował). Są też dwa porcelanowe indyjskie wieszaczki. Na jednym z nich wisi kuchenna rękawica ze złotym ornamentem. Z braku laku na ścianie nad stołem wiszą moje rysunki. I to by było na tyle :).

Zrobienie zdjęcia zasłonkom było szalenie trudnym zadaniem fotograficznym. W rzeczywistości nie są tak prześwitujące :).

Koszty urządzenia mojej prowizorycznej kuchni ;):

sari: 10zł (lumpeks)

obrus: 3zł (lumpeks)

ramka: 12 zł % - indyjski

wieszaczki: po 3zł - indyjski

rękawice kuchenne: 19zł - Home&You

osłonki na doniczki: 4,95 zł za sztukę % - Flo

drewniane misy: ok 15zł za sztukę

Szafiarskie stylizacje wnętrz

2011-05-13T20:02:00.007+02:00

Od jakiegoś czasu namiętnie przeglądam strony internetowe z aranżacjami wnętrz. Nie skłamię jeśli dodam, że temat ten obecnie bardziej mnie zajmuje niż samo szafiarstwo ;). Szalenie ciekawiło mnie jak przekłada się styl ubierania niektórych szafiarek na aranżacje ich mieszkań. Niewątpliwie każde mieszkanie musi po części odzwierciedlać styl życia i poczucie estetyki jego mieszkańców.

Od momentu narodzenia się mojego pomysłu do jego realizacji nie upłynęło za wiele czasu.

Siedem szafiarek postanowiło otworzyć przed Wami drzwi do swoich mieszkań.

Przyznam, że sama byłam mile zaskoczona aranżacjami poniżej zaprezentowanych wnętrz, bo niekiedy jedynie własna inwencja twórcza wystarcza do tego, by zamienić cztery ściany w bajkowy i magiczny świat. Nasze dłonie, niczym czarodziejska różdżka, potrafią też przywrócić życie starym i bezbarwnym przedmiotom. Niektóre zaś przedmioty, może znalezione na strychu u babci albo wygrzebane na targu staroci za grosze, mają taki urok, że są niczym czas zatrzymany pod postacią owada w kropli bursztynu. Jeśli do tej pory, drodzy czytelnicy, myśleliście, że posiadanie wnętrza niczym z kolorowym magazynów dla przeciętnego człowieka stoi poza zasięgiem - jesteście w głębokim błędzie. Czasem małe detale potrafią zmienić nie do poznania nasze mieszkanie. Zresztą sami popatrzcie!

A oto właścicielki mieszkań w przypadkowej kolejności. Chyba nie będzie problemu żeby połączyć je z odpowiednimi zdjęciami ;).

oraz Ja :)

Na wypadek gdyby ktoś nie pamiętał blogów dziewczyn:

Baglady: bagladyshop.blogspot.com

Agatiszka: agatiszka.blogspot.com

Keendi: keendi.blogspot.com

ShinySyl: shinysyl.blogspot.com

Mamalgosia: mamalgosia.blogspot.com

Robaczek: rozneladnerzeczy.blogspot.com

Jeśli ktoś byłby zainteresowany dołączeniem do akcji, niech da znać. Kto wie, może na jakieś cykliczno-mieszkaniowe wpisy się zaniesie ;).

Czasem słońce, czasem deszcz.

2011-05-08T22:31:00.003+02:00

Zupełnie jak w życiu ;). Moje wciąż mnie zaskakuje. Los uśmiecha się do mnie często, najczęściej jednak na krótko :]. Wypracowałam sobie pewnego rodzaju mechanizm obronny - nie przyzwyczajam się. Wbrew zdrowemu rozsądkowi nieustannie czekam aż zza chmur wyjdzie słońce, choć jak się dłużej zastanowić i deszcz niesie ze sobą orzeźwiające zmiany. Więc może lepiej poddać się bez walki i dopasować się do warunków atmosferycznych tak, jak każe nam ewolucja? Byłam po trosze niewiernym Tomaszem. W niektóre rzeczy ciężko uwierzyć bez namacalnych dowodów. Tym razem wbrew wszystkiemu - wierzę, że szczęście nie jest tylko stanem ulotnym.

Dziś wyjątkowo zamiast statywu w roli fotografa moja siostra :).

Ps. I deszcz naprawdę zaczął padać :)

Maxi, torebka: Od Baglady :)

szal: lumpeks

kolczyki: Sklep w Wieluniu

baleriny: Colloseum

W bonusie fotka z mojej wczorajszej mini sesji:

fot. Daga Wis

Koci świat

2011-05-06T21:47:00.004+02:00

Dawno nie było na blogu wpisu fotograficznego. Z braku umysłu ścisłego (to akurat w moim przypadku nie podlega wątpliwości ;)) nie wzięłam pod uwagę podstaw działania fizyki i nie przewidziałam, że któregoś pięknego dnia na mój ciężki teleobiektyw zadziała grawitacja i najzwyczajniej w świecie sprawi to, że aparat mi się złoży na pół na statywie :]. Nastąpiło dziwne chrupnięcie. AŁA! I po obiektywie (czeka wciąż na rehabilitację)... Po czasie długiej fotograficznej żałoby zapragnęłam zaopatrzyć się w całkiem nową zabawkę. Wstyd przyznać, ale lubię jak Mysz jest pijany (wesele tuż za nami ;P). Godzi się wtedy na różne rzeczy w zamian za np. dożywotnie parzenie kawy rano ;D. Zobaczymy, kto lepiej na tym wyjdzie ;). Tymczasem, z nieukrywaną fascynacją, testuję swoją nową zabawkę. I coś czuję, że między nami zrodzi się ogromne uczucie :). Ciężko przywyknąć do braku zoomu, ale czasy naświetlania i przysłona rekompensują wszystko! Bajeczne kolory i kontrast! Kapitalne szkło! Przed wami pierwsza bohaterka mojej sesji zdjęciowej - Maga.

Ps. Przypominam, że do 10 maja czekam na zgłoszenia do akcji szafiarskiej. Zainteresowanych odsyłam na nasze forum :).

Pawie pióra

2011-05-01T20:44:00.005+02:00

W dzisiejszym poście kreacja poprawinowa. Choć w sumie nawet na jakieś wesele bym ją z ogromną przyjemnością założyła pomimo tego, że sukienka bawełniana, ale niezaprzeczalnie jest wyjątkowo urokliwa :). Na powiekach dla odmiany zielone cienie. Jakoś zapomniałam o nich na rzecz złoto-brązowych. Mam nadzieję, że nie odpokutuję jutro za ten makijaż leżeniem z lodem na oczach ;). Odkąd pamiętam zawsze chciałam mieć kręcone włosy. Szkoda, że nie można sobie genów zmienić jednym pstryknięciem palców ;). Gejsze ponoć śpią na wznak na specjalnej podpórce, żeby ich misternie upięte włosy przetrwały tydzień. Co tam przy tym spanie z drutami na głowie na miękkiej poduszce ;). Fotek będzie dziś sporo. Znikam na dłuższy czas... Mam nadzieję, że wrócę niczym nowo narodzona z moich "wczasów" ;).

maxi dress: Oh! Calcutta!

kolczyki: H&M

bransoletki: Pull and bear

buty: Deichmann

Eksperymentów ciąg dalszy - afro

2011-04-29T14:52:00.004+02:00

Tym razem loki metodą na druty od Ruskich ;). No takie afro to ja rozumiem! Nawet grzywka prezentuje się nie najgorzej. Za chwilę teściowa przyjdzie farbować mi włosy :). Mam nadzieję, że od tych eksperymentów nie wyłysieję za moment. Ciężko teraz zdecydować, która wersja lepsza - ta czy wczorajsza. Prosta grzywka dodaje niewątpliwie dziewczęcości i delikatności, ta zaś pazura.

Co do sukienki - na krótką turkusową chyba się jednak nie zdecyduję z racji mojego nie najlepszego stanu. Pozostaje jedynie wybić z głowy Myszowi skojarzenia wielkopiątkowe ;).

sukienka: H&M (od Rurzowej)

wisior, pasek: H&M

bluzka: New Yorker

bransoleta: Oh! Cacutta

Weselne dylematy

2011-04-28T18:28:00.004+02:00

Eksperymentowania z włosami ciąg dalszy. Grzywka zakręcona na piankowe papiloty nie nadaje się niestety do niczego. Generalnie problem z nią jest taki, że na kręcenie jest za krótka i efekt jest dosyć "śmiechowy" ;]. Postanowiłam dać ostatnią szansę piankowo-papilotowym lokom i wyprostowałam grzywkę. Efekt, o dziwo, bardzo mnie zadowolił. W tej wersji przypominam nawet trochę Florence z klipu "Dog Days Are Over" ;).

Przy okazji pokazuję jedną z dwóch maxi sukienek, które biorę jeszcze pod uwagę. Możliwości jest w zasadzie dużo więcej, ale ile razy można iść na wesele w tej samej kreacji? W tej byłam już chyba na trzech takich uroczystościach. Należy jej się już chyba zasłużony urlop.

Tę sukienkę wygrzebałam w lumpeksie. Poprzednia właścicielka porzuciła ją ,bo miała... odprute jedno ramiączko. No cóż, cieszę się niezmiernie, że nie wszyscy potrafią przyszywać oberwane guziki, acz wydaje mi się, że to jednak dużo bardziej skomplikowane przedsięwzięcie, niż przyszycie ramiączka :). Mąż i teściowa nie bardzo są ukontentowani moim wyborem, bo kolor i wzór sukienki przywodzą im na myśl wielkopostne ornaty... Ech, no i jak tu wszystkich zadowolić?

Wiosenne porządki

2011-04-26T20:01:00.005+02:00

Postanowiłam w końcu zrobić porządek ze swoimi włosami. Mawiają, że włosy są jak trawa - odrosną. I tak oto odwiedziłam przybytek, który jak dotąd omijałam szerokim łukiem, poza bardzo okazjonalnymi sytuacjami, alias salon fryzjerski. Ostatnim razem miałam tak krótkie włosy w podstawówce. Powoli się oswajam z moją nową fryzurą. Nie powiem, żeby ta długość ułatwiła relacje między nami, bo na chwilę obecną szukam instrukcji obsługi ich modelowania. W sobotę ślub przyjaciela mojego męża, a ja jestem w lesie... Istnieje cień szansy, że jednak pójdę w tej krótkiej turkusowej sukience (wymaga jeszcze drobnego zwężenia). Tak czy siak muszę mieć również wersję zapasową w wersji maxi. Nie wiem jeszcze co z tymi włosami zrobić. Mam trzy dni na experymentowanie. Mam nadzieję, że wyniki moich badań będą zadowalające :).

maxi: terranowa

bluzka, sandały, torebka: lumpeks

kolczyki: diva %

pierścionek: indyjski

bransolety: pull & bear

W bonusie kilka świątecznych fotek :)

Jak sójki za morze...

2011-04-21T00:53:00.003+02:00

Za parę godzin podejmujemy z siostrą trzecią próbę wyjechania z Krakowa :D. Na pierwszy autobus się spóźniłyśmy. Na drugi przyjechałyśmy sporo przed czasem, ale okazało, że pół dworca chciało się w niego załadować, a pan kierowca nie przewiduje miejsc stojących (jakiś nowy wymysł?), nie dał się też nabrać na ładne oczy (w odróżnieniu od pewnego dżentelmena, który zaoferował się wtaszczyć moją mega ciężką walizę po dworcowych schodach :D), więc razem z pozostałymi pasażerami pocałowałyśmy autobusową klamkę :]. Po raz kolejny wróciłyśmy do punktu wyjścia. Do trzech razy sztuka, może się w końcu uda. A jak nie, to chyba znak, że nie jest nam dane spędzić tych świąt przy rodzinnym stole...

Nic to, przynajmniej jest okazja żeby odreagować te przygody i wrzucić nowy post. Spódnica w trochę nie moich tonacjach, bo w zimnym odcieniu fioletu, ale kosztowała 2 złote, więc co mi tam ;).

spódnica, pasek: lumpeks

koszulka, kolczyki: H&M

bransoleta: sklepik w Wieluniu

Tydzień pod znakiem zlotów szafiarskich :)

2011-04-11T14:11:00.007+02:00

W sobotę dosłownie wywiało mnie z Myszem z mieszkania aż na sam Rynek Krakowski. Schronienie przed wiatrem znaleźliśmy dopiero w barze sałatkowym "Chimera", gdzie umówiliśmy się z Magda i jej mężem oraz Celiną i jej rodziną. Co prawda z Celiną zdążyliśmy się jedynie wymienić pożegnalnym uściskiem, bo pędziła szykować Frankowe urodziny, ale za to z Magdą i jej mężem przegadaliśmy dobrych kilka godzin. Chimera to jedno z moich ulubionych miejsc, gdzie można zdrowo i dobrze zjeść. Na szczególną uwagę zasługuje bardzo klimatyczny wystrój restauracji. Jeśli ktoś jeszcze tam nie był to polecam serdecznie!

Dzień wcześniej misternie nawijałam swoje włosy na papiloty domowej roboty urzeczona zdjęciem rudej piękności o kręconych włosach. Na widok naszych sfilcowanych fryzur wybuchnęłyśmy z Magdą śmiechem. To już kolejny dowód na to, że chyba istnieje jakaś szafiarska telepatia ;). W sierpniu z kolei to ja z moim mężem wybieramy się do Warszawy. Bilety na koncert Eryki Badu już zakupione :D.

Nie mogło zabraknąć małej sesji zdjęciowej wieńczącej to spotkanie. Na Plantach mało nas Ania rowerem nie rozjechała ;P. Czyżby to było jakieś szafiarskie zrządzenie losu;)?

Z lokami muszę jeszcze poeksperymentować. Póki co, doszłam do bardzo odkrywczego wniosku, że moje włosy są stanowczo za długie na taką szopę. Powyższa fryzura jest efektem związania kucyka na czubku głowy :]. Następnym razem mam zamiar potraktować papilotami również moją grzywkę. Zobaczymy co z tego wyjdzie.

Skład sobotniego zestawu:

naszyjnik, pierścień: Oh! Calcutta!

kolczyki: Shiva

sukienka: Od Baglady :)

bolerko: Bershka

t-shirt: Terranova

w tle torba zwana wdzięcznie przez Mysza "darem dla powodzian ;]": dostałam od kuzynki

Z Anią, co to rozjeżdża rowerem ludzi na Plantach ;) oraz Kasią, zwaną Panną Lemoniadą spędziłam zaś wtorkowy wieczór w Bonarce oglądając występ Trinny i Susannah. Ja i moje brazylijskie poczucie czasu załapaliśmy się w zasadzie na brawa końcowe :]. Nie ma to jak wprowadzanie w błąd informacją na stronie Bonarki, że pokaz rozpocznie się o godz. 21. Nasze małe rozczarowanie postanowiłyśmy utopić w wybornych kawach i koktajlu owocowym. Szafiarskiemu plotkowaniu końca nie było :). Jeszcze parę minut, a musiano by nas siłą wypraszać z galerii, bo zamykano już sklepy.

Poniżej kilka fotek z tego pamiętnego spotkania autorstwa Ani :)

Rocznica tragedii pod Smoleńskiem

2011-04-10T15:25:00.007+02:00

W telewizorze tylko czarny ekran i cisza - antenę z balkonu zwiał wiatr.

Może to nawet dobrze, aby nad tą ciszą się na chwilę zatrzymać...

więcej zdjęć tutaj

***

Nie zdążyli stopami dotknąć ziemi
Dla Nich czas zatrzymał się w locie

Niech ziemia lekka Im będzie

przykryta całunem utkanym

z modlitwy i łez przyjaciół

Najbardziej gorzkie łzy
płyną w ukryciu

... Ich głosy odzywają się nagle

ze wszystkich miejsc

Niedopita kawa
Pantofle rzucone w kąt
Ubranie przewieszone przez
oparcie krzesła
Puste biurko
i miejsce przy stole
O połowę za duże łóżko...

Odruchowo wystukują numer
telefonu
cisza w słuchawce nigdy
nie była tak gęsta milczeniem

Przed zaśnięciem
gładzą drżącą dłonią
zimną przestrzeń na poduszce

Czasem stają jeszcze w oknach

wpatrzeni w martwy punkt
ich żony
mężowie
osierocone dzieci
osierocona Polska

Są takie słowa

które wyglądają tylko

przez oczy

- Mamo czy Pan Bóg
zasłonił niebo mgłą
żeby nie patrzeć?

Wiersz: Dagmara Wis

Fot.: Dagmara Wis

Daguizm kwitnie na wiosnę

2011-04-03T22:11:00.004+02:00

Aaaaa... nareszcie chowam płaszcze i kozaki w najciemniejszych jaskiniach szafy. Za to z ogromną przyjemnością wywlekam z jej czeluści zapomniane letnie kiecki i chusty. Na wiosnę uprawiam Daguizm w najczystszej postaci. Nie żebym w turbanie chadzała codziennie - 3 razy w tygodniu wystarczy ;).

Pogoda wyjątkowo wiosenna. Zażywałam dziś nawet dwugodzinnej kąpieli słoneczno-leczniczej leżąc w łóżku. I Like it! - chciałoby się otagować tę fenomenalną praktyczność mojego mieszkania :D. Mam nadzieję, że dane mi będzie założyć w tym roku jakąś krótką sukienkę, bo na razie mogę sobie o tym tylko pomarzyć :].

Gołębie gruchają na balkonie (Państwo Kasia i Tomek spodziewają się bliźniąt - dwujajowych ;)). Powoli oswajam je z kotem. Już nie patrzy na nie wilkiem. Zobaczymy co się wykluje z tej ptasio-kociej znajomości ;).

Dziś wyjątkowo zdjęcia plenerowe - nie ma co się spodziewać następnych takich przychylnych okoliczności, bo Mysz nie cierpi mojego aparatu :], a uzbieranie kolejnego worka suchego chleba zajmie mi trochę czasu ;).

maxi: prezent od Mysza

chusta: Orient Express

naszyjnik: Shiva %

pasek: New Yorker

bransoletki: Pull and bear

narzutka: Stradivarius

Szyja żyrafy

2011-03-31T19:58:00.007+02:00

Czasami zdarza mi się kupować rzeczy, których kolor nijak się ma do zawartości mojej garderoby. Tak było z tym paskiem. Spodobała mi się jego etniczność i wyrazisty kolor, a że kosztował 3 zł -żal było nie wziąć. W niedługim czasie potem mało mi oczy z orbit nie wyszły na widok tego pięknego żyrafiego naszyjnika i wiedziałam, że z paskiem stworzy duet idealny :). Postanowiłam zrezygnować zarówno z kolczyków, jak i bransoletek w tym zestawie. Po pierwsze po to, żeby naszyjnik zagrał główną rolę, a po drugie - zbyt wiele kolorów na raz mogłoby stworzyć efekt przeładowania. Lubię taki minimalizm.

Hmm... parę dni temu zauważyłam, że gołębie budują gniazdo na moim balkonie. Nie muszę pisać jakie są główne minusy tej atrakcji. Doszliśmy z Myszem do wniosku, że trzeba je szybko przegonić, ale nas uprzedziły i dzisiaj gołębica zniosła jajo :]. Że tak powiem, po ptokach :]. Nie mam sumienia ich teraz przeganiać... Może to jakaś szczęśliwa wróżba ;)? Ech, najbardziej żal mi mojego kota, który potrafi teraz pół dnia siedzieć modląc się do szyby ;].

naszyjnik: Oh! Calcutta!

pasek: lumpeks

maxi dress: H&M, od Rurzowej

basic: H&M

Afrykańska maxi dress

2011-03-23T16:46:00.005+01:00

Kontynuując jeszcze afrykański klimat poprzedniego wpisu dziś premierowy pokaz wspominanej tamże maxi sukienki. Kolory ma wyjątkowo intensywne (podobno teraz modne w tym sezonie ;), choć w sumie nie przywiązuję żadnej wagi do panujących trendów). Trochę mnie przerażenie ogarnęło jak ją wyciągnęłam z paczki. Ale jak tylko ją założyłam, aż mi się zakręciło w głowie od tych kolorów i śmiem twierdzić, że całkiem do mnie pasują. Muszę ostro popracować nad swoją opalenizną w te wakacje ;). Myślałam, że przeróbka sukienki będzie bardziej skomplikowana i dlatego przeleżała biedna ona w szafie ponad pół roku. Tak właściwie bałam się jej, że coś w niej nieodwracalnie zepsuję, ale okazało się, że zwężanie idzie mi całkiem sprawnie :).

Za oknami wiosenna pogoda. Odkryłam właśnie nowe uroki mojego mieszkania - przy otwartych drzwiach balkonowych mogę się opalać leżąc w łóżku :D. Żyć, nie umierać ;).

afrykańska sukienka: allegro

kolczyki: H&M

bransoletki: Centrum Kultury i Sztuki Afrykańskiej

pierścionek: indyjski

narzutka: Stradivarius

Kurtka: Tomex

torba: od Baglady :)

Afrykańska tunika

2011-03-16T17:54:00.004+01:00

Marzyłam kiedyś o długiej sukience w takie wzory. Zapolowałam na nią na allegro w ubiegłe wakacje i mam :), ale że jest na mnie za szeroka tu i ówdzie czeka na małą przeróbkę (obym się z nią uporała do następnych wakacji ;)). Zazdrościłam Gryziołkom (mam nadzieję, że dobrze odmieniłam;)) topu w podobny deseń, a niedługo potem wyszperałam w lumpeksie niemal identyczną tunikę (made in Pakistan). Dzisiaj wyjątkowo w zestawieniu z rurkami, ale pewnie częściej będę ją nosić do szerokich spodni :).

tunika: lumpeks

biżuteria: indyjski

rurki: Colloseum

torba: podarunek od kuzynki

koturny: sklep w Wieluniu

Orientalna sukienka

2011-03-09T15:41:00.004+01:00

To chyba najpiękniejsza sukienka, jaką udało mi się do tej pory wygrzebać w lumpeksie. O dziwo wcale nie ubolewam nad faktem, że nie jest do ziemi. Długość za kolana w jej przypadku wydaje się być wręcz idealna. Nawet trafiłam z rozmiarem (36 :D). Czasami naprawdę nie mogę w to uwierzyć, że ludzie wyrzucają takie piękne rzeczy na śmieci. Jej kolor i zdobienia są tak niezwykłe, że najchętniej zamiast chować ją do szafy powiesiłabym ją na którejś ścianie jako eksponat muzealny ;P.

Niedługo wybieramy się z mężem na wesele naszych przyjaciół. Pomyślałam, że właśnie ta sukienka nada się na tę okazję idealnie. Problem w tym, że nie mam zielonego pojęcia jakie buty będą do niej pasować (???). Stąd mój post i prośba o Waszą małą pomoc :). Buty to akurat moja nie najmocniejsza strona. Zwykle nie przywiązuję do nich aż takiej dużej wagi jak do reszty stroju. Krótka sukienka zobowiązuje jednak do tego by obuwie było idealnie dopasowane. Pomyślałam, że buty w złotym odcieniu będą najlepsze, ale gdzie takie znaleźć?

W zanadrzu mam jeszcze torebkę wygrzebaną za 10zł w sklepie indyjskim i naszyjnik za 8zł :)). Ale chyba jednolita biżuteria w kolorze złotym będzie się lepiej prezentować. Nie wiem jeszcze co z resztą. Czarna marynarka? Jakieś bolerko? Przyznaję się, że niezwykłość tej sukienki mnie po prostu powaliła i moja umiejętność stylizacji została przez nią rozłożona na łopatki ;). Help!

sukienka: lumpeks

torebka, naszyjnik: Orient Express

Znowu koci post ;)

2011-03-05T19:35:00.006+01:00

Przedstawiam wam kolejnego bohatera mojej kociej kolekcji. Proszę mu wybaczyć, że tak nieśmiało zerka zza zebro-żaluzji ;).

Kombinowałam jakby tu przełamać tę czerń i biel. Padło na mały akcent kolorystyczny w postaci czerwonej bransoletki. Mam jakieś totalne braki w biżuterii w tym kolorze. Zdecydowanie dużo lepiej wyglądałby ten zestaw z kolczykami również w czerwonym kolorze, ale z braku laku... lepsze coś niż nic ;).

koszulka: Reserved

narzutka: Stradivarius

bransoletki: H&M, stragan pod Adasiem

Etniczna ramka na zdjęcie

2011-02-27T16:29:00.006+01:00

Znowu mało szafiarski wpis, ale mam nadzieję, że się nie pogniewacie jak czasem będę wrzucać fragmenty swojego mieszkania, którym próbuję nadać jakiś charakter :). Poniżej wycinek salonu, który pierwotnie miał być utrzymany w stylu afrykańskim, ale ostatecznie stanowi mieszankę ze stylem indyjskim. Jako, że akcentów afrykańskich w nim jednak niewiele postanowiłam wprowadzić nowy (nienowy) element dekoracyjny. W jakimś ciemnym kącie przeleżało kilka niewykorzystanych zwykłych drewnianych ramek. Jak dotąd nie miałam pomysłu co z nimi zrobić. Przypomniało mi się o moim rysunku, który powstał ładnych parę lat temu, pomiędzy parzeniem kaw w jednej z kawiarni, w której wówczas pracowałam ;). Przedstawia małego mieszkańca Afryki. Zdecydowanie zasługiwał na to, by go gdzieś wyeksponować. Jasne drewno ramki nie komponowało się jednak zbyt dobrze z rysunkiem. Postanowiłam ją więc przemalować na czarno i namalować na niej etniczne wzory. Do ich stworzenia zainspirowały mnie moje szkatułki na biżuterię, kupione już dawno w indyjskim sklepie. Z efektu końcowego jestem bardzo zadowolona i tak sobie myślę, że pozostałe 3 ramki również zawisną na tej ścianie (jak tylko je przemaluję i wyprodukuje 3 rysunki o podobnej tematyce :)).

ramka: DIY :)

Koci T-shirt

2011-02-22T16:16:00.004+01:00

Przybyło mi kilka kolejnych kocich koszulek w mojej kolekcji :). Dokładnie trzy - jeśli dobrze liczę. Żadnej jeszcze nie pokazałam, więc pora nadrobić zaległości. Generalnie nie przepadam za koszulkami z nadrukami, ale kot na koszulce to co innego :D. Ten eksponat oprócz całokształtem urzekł mnie akuratnie kolorem, z którym próbuję się oswoić od jakiegoś czasu. Musicie przyznać, że całkiem dobrze mi idzie to oswajanie :). Całość dopełnia sweterek w panterkę i złoto-drewniane dodatki. Włosy upięłam spinką - na wypadek gdyby komuś przyszło do głowy zapytać, czy je ścięłam ;P.

Koci T-shirt: Bershka

sweterek, wisiorek: H&M

spodnie, kolczyki: Reserved

bransolety: Shiva

Spiesz się powoli...

2011-02-14T19:46:00.009+01:00

Sporo się wydarzyło w moim życiu w ostatnim czasie. Musiałam dokonać przemeblowania w moim systemie wartości. Potrzeba wewnętrznego spokoju i zdrowie powędrowały na jedną z najwyższych półek. Intensywnie myślę o diecie eliminacyjnej. W pierwszej kolejności zamierzam na przyszłość unikać toksycznych ludzi (!), jako że stres bywa niekiedy rakotwórczy, w dalszej sztucznych barwników i podejrzanych produktów spożywczych (mam nadzieję, że kiedyś się dowiem, które to ;)). Po kilkudniowym przebywaniu w pozycji horyzontalnej trochę mi jeszcze brakuje do osiągnięcia tej wertykalnej. Czas leczy rany... Nie zamierzam przesuwać wskazówek zegara. Wszystko w swoim czasie. Mam nadzieję, że wkrótce w to uwierzę ... Póki co stwarzam pozory. Od czegoś trzeba zacząć.

A zaczęłam od przefarbowania włosów. Jak dotąd mój mąż śmiał się ze mnie, że żadna z wybranych przeze mnie farb nawet nie leżała na półce obok rudego :]. Poszliśmy więc wybierać kolor razem. Stanęło na miedzianej czerwieni. Z pomocą przyszła również Celina służąc swymi dłońmi i pędzlem do malowania. Nie lada to było wyzwanie. Darowałyśmy sobie próbę rozczesywania moich kołtunów. Szkoda grzebienia ;). Kolor mi się bardzo podoba. Pewnie się jeszcze spierze trochę. A Mysz? Cóż, stwierdził, że bardzo ładnie wyszły, ale mogłyby być jeszcze bardziej rude... (???)

maxi spódnica: lumpeks

top: New Yorker

bolerko: Bershka %

biżuteria: prezent

Na lepszy sen sypialnia w stylu indyjskim

2011-02-01T17:44:00.007+01:00

Obiecałam pokazać swoją sypialnię w trochę lepszym świetle. Jako, że dzień nam się nieśmiało wydłuża nie mogłam nie wykorzystać tego faktu. Wiele jeszcze można by w tej sypialni pozmieniać i poulepszać. Niemniej jednak staram się wprowadzać kolejne zmiany minimalnym nakładem finansowym. Zamiast kupowania gotowych szablonów wykorzystałam folię. Naniesiony wzór wycięłam i odrysowałam na ścianie złotymi farbkami. Ciężko znaleźć taką farbę, która spełniałaby moje oczekiwania. Tę widać dobrze jedynie w świetle dziennym. Wieczorem znika w cieniu razem ze słońcem :/. Zapewne można by te wzory przywrócić do życia po zmroku odpowiednim światłem ściennym, ale to już za duży wydatek ;). Miałam w planach namalowanie jeszcze małych zawijasów przy framudze na ścianach prostopadłych do tej z powtarzającym się motywem. Ciągle jednak szukam tego odpowiedniego wzoru :).

Ścienny pierdzielnik biżuteryjny ;):

Rysunki z kociego kalendarza oprawię kiedyś w ramki :)

Podoba mi się system małych półek jak np. tutaj

W roli wezgłowia łóżka widziałabym drewnianą szeroką etniczną płaskorzeźbę albo orientalny ażurowy parawan. Natenczas jego rolę pełni patchwork. Kiedyś pewnie wyląduje jako element dekoracyjny na innej ścianie :). Myślałam jeszcze nad jakimiś kolejnym motywem ściennym. Pomysł musi jednak dojrzeć w mojej głowie, zanim wcielę go w życie. Farb jeszcze sporo, nie wyparują do tego czasu ;).

Zdjęć na razie jedynie sztuk jedna ;). Mam nadzieję, że kolekcja się powiększy, jak tylko natknę się na ciekawe ramki.

Między zasłonami zawisnął jeszcze lambrekin.

Większość przedmiotów kupiłam na wyprzedażach (w tym lambrekin, zasłony i firanki, poszewki, patchwork ścienny, orientalną ramkę na zdjęcie).

Smętny post

2011-01-23T20:39:00.004+01:00

Wybaczcie mi moją blogową powściągliwość, ale ostatnio nie bardzo mam ochotę na fotki. Na chwilę obecną przypominam raczej lalkę z Muzeum Figur Woskowych :]. Próbuję ukrywać się pod warstwami szali i podkładu... inaczej bym chyba z domu nie wychodziła. Myślałam, że ta odwilż potrwa trochę dłużej, ale zima znów do nas wróciła. Niespecjalnie się cieszę z tego powodu. Mysz stwierdził, że wyglądam jakby mnie bił przez trzy dni, co jest bardzo budującym komplementem ;]. W wolnych chwilach leżę więc z lodem na twarzy :D. Śpię w rękawiczkach. Doprawdy nie chce mi się z domu wychodzić, no ale trzeba czasem :]. Już nie wiem co jeść. Najlepiej chyba sucharki :]. Wybieram się do innego lekarza, może coś poradzi. Koniec smęcenia. Mam nadzieję, że jednak się tutaj pojawię czasem. Dobrze, że chociaż aparat jest dla mnie łaskawy :).

maxi: od Baglady

bolerko: Bershka

szal, chusta: Shiva

naszyjnik: od kuzynki

Krakowski zlot szafiarek

2011-01-17T20:15:00.005+01:00

Na spotkanie gnałam co koń wyskoczy. Przed wyjściem z domu chciałam tylko zrzucić na dysk 2 foldery z karty do aparatu. Zrzuciłam, ale nadal pojawiało się info, że brak miejsca na karcie. To trochę dziwne zważywszy na fakt, że wywaliłam z karty ponad 200MB. Grzebałam przy niej dobry kwadrans, ale nie dało to żadnego rezultatu. Koniec końców musiałam kasować fotki pojedynczo :/. Już myślałam, że pocałuję klamkę kawiarni tudzież będę szukać dziewczyn po wszystkich pozostałych knajpkach przy Rynku (a to by było jak szukanie igły w stogu siana ), na wypadek gdyby jednak zmieniły lokum, ale na szczęście czekały grzecznie w pierwotnie wybranej na miejsce spotkania kawiarence Tribeca Coffee:). Wydawać by się mogło, że jak na szafiarki przystało będziemy gadać głównie o ciuchach i modzie, ale nic bardziej mylnego. Głównym tematem naszych rozmów okazały się psy, chomiki, koty i pająki. Najbardziej wzruszyła nas historia Panny Lemoniady i jej "przyjaciela" - pająka Stefana mieszkającego w odkurzaczu :). Pomimo tego, że było nas sztuk AŻ sześć (w porywach) bawiłyśmy się świetnie. Mam nadzieję, że propozycja regularnych spotkań w pierwsze piątki miesiąca była na poważnie ;).

Na spotkaniu pojawili się nawet dwaj szafiarze (syn i mąż Celiny) :D

Od lewej: Kasia, Karolina i Karolina

- Mówię wam! On miał taaaakie nogi!

- No i bierzemy ten odkurzacz z balkonu po dwóch miesiącach, potrząsamy (tak na wszelki wypadek), a tam ten cholerny Stefan wyłazi!

Ps. Kto nie słyszał tej historii, niech żałuje! A tak swoją drogą Panna Lemoniada jest według mnie ulepszoną wersją Mirandy z "Seksu w wielkim mieście" :D. Zdecydowanie powinni oddać jej tą rolę!

Ania, znana wszystkim jako Lejdidred

Karolina, czyli Kremplina

- To co robimy?

- No jak to! Idziemy sobie sesje fotograficzną strzelić!

- Ej, czekajcie! Mojej koronki nie widać!

Spacerem przez rynek, bo trzeba się lansować ;)

"- Nikt nie patrzy to ja sobie jeszcze coś poprawię" ;)

A na rynku cuda na kiju!

A to chyba jedno z najbardziej charakterystycznych miejsc w Krakowie

No i sesja jak się patrzy!

Rudość, którą zafunduję sobie przy kolejnym farbowaniu włosów :)

Tyle moich fotek. Jakość taka sobie, bo coś mi się zaczęło dziać z aparatem lub kartą. W każdym bądź razie zaczął wydawać z siebie dziwne odgłosy :/.

A tu fotki od Żużu

Szafiarska zgodność - wszystkie zamówiłyśmy koktajle :)

Grupowe cyknięte przez przechodnia :)

A tutaj wcale nie zachwycamy się swoimi butami (to też), ale solą na butach ;P

Moje kocie przypinki też załapały się na zdjęciu :)

Rudość rudości nierówna :)

Turkusowość do sześcianu

2011-01-16T17:14:00.004+01:00

Obiecywałam kiedyś, że pokażę tę piękną spódnice w świetle dziennym. W poprzednim poście z jej udziałem nastąpiła turkusowość do kwadratu, w tym potęga wzrosła do sześcianu ;). Że turkus rządzi donosi również Baglady w ostanim poście. Nadarzyła się wreszcie odpowiednia okazja ku temu, by założyć moją najpiękniejszą maxi kieckę. Wróciłam właśnie z krakowskiego zlotu szafiarskiego. Było nas na nim sztuk aż 6 :]. To chyba i tak dobry wynik, zważywszy na fakt, że na nasze szafiarskie forum mało kto zagląda ostatnio. Obecnie przeważają na nim informacje prasowe, co kto sprzedaje... etc. Naprawdę tęsknie za naszymi głupimi kłótniami :). Przynajmniej coś się działo.

O spotkaniu szafiarskim napomknę w następnym poście, jak tylko dostanę fotki od innych szafiarek. Tymczasem moje domowe i zestaw zlotowy.

maxi spódnica: lumpeks + moje przeróbki

T-shirt: Terranova

sweter, wisior: H&M

bransoletki, szal: indyjski

kolczyki, pierścionek: Klimex

Druga strona... dywanu :)

2011-01-09T16:46:00.004+01:00

Parę postów temu pokazywałam najstarszą kieckę z mojej szafy w nieco innym wydaniu. Z tej strony jej jeszcze nie znacie. Jak tak teraz patrzę na zdjęcia, stwierdzam, że ta jest znacznie bardziej intrygująca. Aż dziw, że zawsze nosiłam tę sukienkę drugą stroną na przód. Przy okazji w kadrze pojawił się misterny wzór na framudze, na którego wykonanie poświęciłam kilka długich wieczorów. Może się kiedyś zbiorę i obfotografuję inne urokliwe detale mojego mieszkania, które sukcesywnie małymi kroczkami urządzam.

Udało mi się wyzbierać z robieniem zdjęć na tyle wcześnie, że zastałam jeszcze światło dzienne w mieszkaniu, dzięki czemu wzór sukienki ukazuje się waszym oczom w całej swej krasie bez użycia światła lampy błyskowej. Nie mogę się doczekać czasu, kiedy granica mroku przesunie się do godzin późno wieczornych. Tymczasem pozostaje nam cierpliwie odliczać miesiące...

Może jeszcze dla przypomnienia słów kilka o historii sukienki. Wygrzebałam ją kiedyś na strychu u mojej babci. Liczy sobie ponad 20 lat i została uszyta przez moją ciocię z czterech chust, które pierwotnie przeznaczone były na czyściwo do samochodu :D. Tak sobie myślę, że bycie chomikiem to dobra cecha. Nie lubię wyrzucać starych ubrań. Może dzięki temu na jakimś strychu moje wnuki znajdą wiekową już wtedy tę sukienkę ;).

sukienka: znaleziona na babcinym strychu

sweter: lumpeks

naszyjnik: Oh! Calcutta!

kolczyki: Pimkie

pasek: H&M

Mysza nie ma, koty harcują ;)

2011-01-08T00:39:00.006+01:00

Mąż zostawił mi wolną chatę na wieczór to i jest nowy post. Wyprzedaże zimowe w pełni, a ja, zamiast latać po galeriach (no jakoś mnie nie rajcują swetry, wełniane sukienki itp.), jak zwykle udaję się wtedy na polowania do sklepów indyjskich (jeden z nich mam pod samą klatką :D). Kupiłam m. in. ten naszyjnik. Można dość znacznie regulować jego długość. Myślałam do czego by tu go nosić i przypomniał mi się ten etniczny top. W pracy miałam na sobie jeszcze moją batmano-swetrową narzutkę. Co prawda do mojej urody znacznie bardziej pasuje złota biżuteria, ale jakoś wyjątkowo dobrze czuję się w takich czarno-białych zestawach ze srebrnymi dodatkami.

naszyjnik: Shiva

top, bluzka: H&M

kolczyki: Parfois

bransoleta: sklepik w Wieluniu

szal: lumpeks

Na zakończenie pozwolę sobie zacytować list od sąsiadów, który dzisiaj znalazłam w skrzynce. Dostałam spazmatycznego ataku śmiechu po jego przeczytaniu :D. Już rozmyślam, jaką by tu epopeję wystosować owym sąsiadom w odpowiedzi :D. Już ja im dam drewniaki (nie posiadam i zwykle cały wieczór przesiaduję na kanapie, więc chyba jedynie mój kot może być winowajcą tych hałasów nocnych, urządzając sobie bieg z przeszkodami przez całe mieszkanie dopóty, dopóki długi chodnik z korytarza nie będzie zwinięty do rozmiarów wycieraczki :].

"Szanowni Państwo

Zwracamy się do Państwa z uprzejmą prośbą o zmianę obuwia domowego z ciężkiego, typu drewniaki, na lekkie i miękkie pantofle. (W liście podkreślone i zakreślone kolorem ;))

Stukot drewniaków w nocy, między godz. 23;00 a 03;00 - co często się zdarza, nie pozwala nam spać, powoduje, że się wybudzamy ze snu i nie możemy spokojnie odpoczywać w nocy, a rano musimy wstać i iść do pracy.

Prosimy o zastosowanie się do naszej prośby i z góry dziękujemy.

Sąsiedzi".

Afro

2011-01-02T00:16:00.004+01:00

Posta w zasadzie miało nie być, ale... Roku Pańskiego 2011 stałam przed lusterkiem rozczesując włosy po dredkach (zaplatam jutro z powrotem). Rozczesywałam, rozczesywałam, aż mi się włosy całkiem sfilcowały w afro :P. Post musiał być z tej okazji, a co! A że w klimacie posylwestrowym jestem, więc sięgnęłam do szafy po bardziej imprezową kieckę (kupiona po wakacjach w indyjskim chyba za 8 zł :)).Tak sobie myślę, że gdybym kiedykolwiek miała ściąć włosy na krótko to tylko pod taką postacią.

Wracając do Sylwestra, zmęczona powrotami na pieszo z Salwatora na Azory (proszę nie pytać o szczegóły) w tym roku postanowiłam spędzić go z mężem w domowych pieleszach przy seansie filmowym. Oglądaliśmy m.in. "Zaplątanych" - rewelacja!

Nie lubię składać życzeń, ale życzę Wam wszystkim szczęśliwego Nowego Roku! Ten rok był bardzo pomyślny dla mnie (ślub... achhhh :D). Z perspektywy czasu doceniam jednak bardziej te gorsze chwile w moim życiu, bo to z nich wyciągnęłam jakąś mądrość życiową. Cokolwiek się nam przytrafia ma swój ukryty cel :). Zaś z całego serca życzę Wam spełnienia marzeń! Jak moje się spełni to obiecuję, że się pochwalę :D.

Na przekór zimie

2010-12-28T22:35:00.005+01:00

Zima to pora roku, której szczerze nienawidzę. Dała mi wyraźnie w kość (a raczej w skórę :/) tego roku, więc mszczę się na niej z nadzwyczajnym poczuciem satysfakcji (sasasa :D)! Nie zamierzam stosować wobec niej żadnych środków łagodzących, a co! Za oknem jakieś 10 na minusie, a ja latam (ciekam - jakby to moja babcia powiedziała :D) po dworze w letniej kiecce i w jeszcze bardziej letnich barwach. Mam nadzieję, że od tych kolorów mina jej zrzednie i jej się odechce tych gierek ze mną ;P.

A tak serio, nie sądziłam, że kiedykolwiek polubię się tak bardzo z czerwienią i żółtym - kolorami, które zawsze omijałam szerokim łukiem.

spódnica (rozmiar 16 plus moja przeróbka :D), turbanowa chusta: lumpeks

bluzka, sweterek: Bershka

wisior, kolczyki: H&M

pierścionek: indyjski

Świątecznie

2010-12-25T00:28:00.004+01:00

Co prawda już po wigilijnej wieczerzy, ale święta dopiero się rozpoczęły :).

Życzę Wam pogodnych i rodzinnych chwil.

By ten czas odsunął na bok troski dni codziennych.

Niech zwolnią choć na chwilę wszystkie wskazówki zegarów.

Wesołych Świąt!

Zestaw świąteczny:

kolczyki: Shiva

naszyjnik: Oh! Calcutta!

pasek, marynarka: H&M

bluzka: Bershka

spódnica: lumpeks

chusta na turban: indyjski

Ps. Przede mną pakowanie (jak ja nie cierpię...) i długa podróż do rodzinnego domu, o ile rano jakieś pociągi jeżdżą ;].

Dreadlocki :)

2010-12-23T01:44:00.006+01:00

Pora na notkę wyjątkowo akuratna ;), ale chciałam w końcu nowy fryz w całej okazałości pokazać, zanim mnie całkiem przygotowania do świąt pochłoną. Drugi dzień w dreadkach i już wiem, że to będzie miłość bezgraniczna. Mysz nawet słowa złego nie powiedział :), w odróżnieniu od szwagierki, która żartowała na mój widok, że mąż mi chyba włosy w wiadrze do mopa wykręcał ;D. Zdecydowanie lepiej się czuję w dreadkach niż w warkoczykach, no i ich przeważający plus - nie obciążają tak cebulek włosów. Skutków ubocznych na razie się nie doszukałam, poza stratami w ofiarach śmiertelnych - lusterko :]. Tak sobie myślę, żeby je troszkę skrócić, ale jak znam życie, zabraknie mi na to czasu. Mam nadzieję, że w święta poprzerabiam w końcu ten stos sukienek (w tym maxi spódnicę z lumpa, wyjątkowo afrykańską maxi dress :D i midi sukienkę w panterkę).

Nie wiedzieć czemu, od paru dni tłucze mi się po uszach ta piosenka :).

Dreadlocki: Wykonane przez Baglady :)

kopertowa sukienka: lumpeks

kolczyki: Bershka

pierścionek: Oh! Calcutta!

Panterkowy dred-zgred ;)

2010-12-20T23:24:00.004+01:00

Miałam wrzucić post w weekend, ale jakoś nie wyszło. Marny fotograf z mojego męża :/. Jak już dojdzie do skutku nasz wspólny spacer i nadarzy się odpowiednia chwila do jej wykorzystania, mrugam do Mysza porozumiewawczo oczami, wyciągam zza pleców aparat (niczym karabin maszynowy) i suszę zęby jak mysz do sera. Na co on robi: "-Ehhh...", "pstryk", "pstryk", mówi: "- Masz" i oddaje mi aparat w geście, jakby chciał jeszcze dodać: "-reklamacje, zwrot towaru nie są uwzględniane..." ;). Tak więc nie mają sensu moje pytania: "-A ostre wyszło?", "-Nie uciąłeś mi nóg?" etc. Przychodzę potem do domu, siadam przy kompie i zauważam, że na wszystkich zdjęciach ostrość ustawiona jest na drzewo obok :]. No cóż, musicie się zadowolić moimi domowymi fotkami :).

Wszystko już pokazywałam osobno, ale chyba nie w zestawieniu razem. Swoją drogą ciekawa jestem ile potencjalnych zestawów można stworzyć z zawartości przeciętnej szafy szafiarki wykorzystując rachunek prawdopodobieństwa ;).

Na mojej głowie pojawiły się w końcu dredki :D. Zostawiłam grzywkę. Pewnie ją zobaczycie w kolejnym poście. Tymczasem dredkowy turban i zestaw wczorajszy, w którym byłam na parapetówce u mojej szwagierki :).

maxi dress: lumpeks

chusta: Shiva

narzutka: Stradivarius

naszyjnik: H&M

kolczyki: Reserved

kurtka: Reserved

Ponczo: Lumpeks

Oswajanie czerwieni

2010-12-13T23:20:00.003+01:00

... wcale nie jest takie łatwe, gdy w sklepach jedynym dostępnym odcieniem jest ten, w którym twarzowo wygląda jedynie Anna Mucha ;). Co prawda dopadł mnie ostatnio permanentny sieciówko-wstręt, no ale gdzież indziej można zaopatrzyć się w basicowe koszulki, jak właśnie nie tam. Czerwień idealną znalazłam w Bershce (najczęściej zaglądam tam jedynie po to, by rzucić okiem i wychodzę bez żadnego ubytku w portfelu :)). Rozmiaru XS, rzecz jasna, nie puścili do obiegu (ehhh), więc pozostaje mi nadzieja, że koszulka skurczy się po którymś praniu ;).

Postanowiłam jakiś czas temu zainwestować w żakiet skrojony niemal jak na miarę. Będąc wreszcie w jego posiadaniu muszę stwierdzić, że taką elegancję kontrolowaną jestem w stanie zaakceptować nawet w wydaniu na co dzień :).

Zdjęcia wczorajszo-dzisiejsze, bo wieczorem mój zapał do stworzenia posta padł równocześnie z baterią od aparatu ;).

maxi dress: Stradivarius

Basic: Bershka

marynarka: H&M

Biżuteria: Orient express, Shiva

pasek: New Yorker

Heh, żeby nie być w szafiarskim tyle postanowiłam sobie strzelić fotkę ze śniegiem w roli głównej ;). A co ;P!

kurtka: Reserved

Szal: indyjski

Sukienka zwana dywanem

2010-12-07T22:59:00.004+01:00

Ilekroć mam na sobie tę sukienkę, słyszę głos Mysza: "- Kocie, byłaś w tym dywanie w pracy!? Lol..." albo: "- Idziesz w tym dywanie gdzieś? Dzięki Bogu nie muszę z Tobą dzisiaj nigdzie iść..." i tak dalej. Nie pomaga tłumaczenie, że to zabytkowa sukienka (ma ponad 20 lat). No tak, pewnie alarm zawyje jak będę chciała w niej muzeum opuścić ;). Jest już mocno nadgryziona zębem czasu (molim zwłaszcza). Co ja mogę poradzić na to, że faceci się nie znają na modzie ;). Przypomniałam sobie o tym "worku" jakoś jesienią. Fajnie prezentował się z moimi musztardowymi kozakami. A zimą tak go noszę i też mi się podoba.

Sukienka: dzieło mojej cioci (pokazywałam ją dawno temu na blogu TUTAJ)

Wisior: DIY

Narzutka: Stradivarius

Pasek, kolczyki: H&M

Pierścień: indyjski

No i przy okazji chwalę się słoniem z Tajlandii. Szalenie mi się podoba ten taboret. Bardzo trafiony zakup!

słoń: Allegro (dziękuję za link :))

Kocia broszka

2010-12-05T19:34:00.003+01:00

Moja kocia kolekcja systematycznie się powiększa. Przybyło mi kilka nowych kocich T-shirtów, nabyłam koci wisiorek, a dziś chciałam się pochwalić kocią broszką, którą dostałam w prezencie od taty :). Wypatrzyłam ją na jednym ze straganów pod krakowskimi Sukiennicami. Czego tam nie mają :D! Muszę się tam wybrać ponownie w tygodniu w celu zakupienia słomianych figurek na choinkę.

Przetestowałam robienie zdjęć z lampą w różnych kątach mieszkania i póki co, będziecie oglądać fotki z pufami w tle, bo na nich najlepiej złapać ostrość i oświetlenie w tym miejscu jest całkiem znośne. Ubolewam nad faktem, że tak wcześnie robi się ciemno, no ale lepsze takie zdjęcia niż żadne.

Zgodnie z obietnicą chwalę się również rzeczonym we wcześniejszym poście płaszczem. Naprawdę myślałam, że już nie znajdę takiego, który spełni wszystkie moje oczekiwania. Ten jest wyjątkowo ciepły, ma podwójny rękaw (wewnątrz jest drugi zakończony ściągaczem), nie ma bufek na ramionach, ani cięcia i paska w tali (nie wiem czemu wszyscy projektanci sądzą, że każda kobieta ma taką talię, którą można podkreślać), no i kosztował mniej niż 200zł :). Jedyne, co mam mu do zarzucenia, to że firma nie puściła rozmiaru XS. Byłby idealny, gdyby był jednak trochę szczuplejszy, zwłaszcza w ramionach. Do zestawów w kolorystyce, która gryzie się z płaszczem będę nosić czarną pikowaną kurtkę i mam nadzieję, że tym sposobem przetrwam tę zimę bez żadnych nieudogodnień.

No i teraz 3 fotki z głupimi minami, bo Mysz mnie rozpraszał :P

kocia broszka: stragan pod Sukiennicami

top: lumpeks

pierścień, ciepłe szarawary: indyjski (są uszyte z grubszego materiału niż ten, z jakiego szyje się legginsy)

basic, bluza: H&M

kolczyki: Reserved

płaszcz: House

Turban - najlepszą czapką na zimę i "olaboga, jejku, rety", czyli zimowe frustracje.

2010-12-03T22:58:00.010+01:00

O ile mnie pamięć nie myli przez ostatnie lata z prawdziwym śniegiem mieliśmy do czynienia dopiero po świętach. Na próżno wyglądaliśmy za nim w wigilię :,(. Nie żebym się teraz cieszyła faktem, że nieoczekiwanie spadł z nieba. Zima to pora roku, której szczerze nienawidzę. Testuję właśnie kolejny krem półtłusty (cutibaza). Jeśli możecie jeszcze jakiś polecić to piszcie. W ciągu ostatniego miesiąca zostawiłam w aptece 300zł i póki co, mam nadzieję, że na tym się zakończy :]. Najchętniej nosiłabym niqab, żeby ludzi nie straszyć... No cóż, wesołe jest życie atopika :].

Nie wiem, czy projektanci poupadali na głowę z tymi płaszczami "zimowymi". Zakupiwszy w zeszłym roku jeden taki egzemplarz w H&M'ie byłam zmuszona zakładać pod niego drugą kurtkę (moją ekoskórę), żeby nie zamarznąć zaraz po wyjściu z klatki schodowej. W tym roku szukałam dość długo ciepłego płaszcza. Wystarczyło pomacać rękaw i... - wiosenny. Płaszcze puchowe do mnie jakoś nie przemawiały. Dla odmiany chciałam kupić coś kolorowego. Niespodziewanie znalazłam bardzo przyzwoity płaszcz w Housie. No ale o nim więcej w następnym poście :). Jego zdecydowany kolor niestety nie do wszystkiego pasuje, więc kupiłam jeszcze (nie ma co na zdrowiu oszczędzać ;)) w Reserved czarną pikowaną kurtkę z wielkim kołnierzem. Jest wyjątkowo ciepła i załapałam się na promocyjną cenę :).

Co zaś się tyczy nakryć głowy, jedyna czapa w której dobrze się czuję, to czarny włochacz z pomponami. Częściej jednak ostatnio noszę się w turbanach, bo nie dość, że ciepłe, to jeszcze przed zawianiem uszu chronią, no i mam święty spokój z moimi włosami :). Trochę się rozpisałam, choć to o turbanie miała być mowa w tym poście, ale najwidoczniej musiałam gdzieś wylać swoje zimowe frustracje ;P. Dla równowagi w następnym poście będą same obrazki (no prawie ;)).

szarawary: Klimex

bluzka: H&M

narzutka: Stradivarius

chusta na turban: Orient express (pareo)

naszyjnik: Oh! Calcutta!

kolczyki: indyjski

Sól na butach :@: mam nadzieję, że je doczyszczę...

czapa: prezent od Mysza :)

kurtka: Reserved %

szarawary: indyjski (są uszyte z bardzo grubego materiału)